ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢١١ - كفن كردن ميت و ترتيبات آن

برده شود

ولى كفن را ميتوان با دود عود و ساير بوهاى خوش خوشبو ساخت و كافور از جهت حنوط بر چشم ميّت و بينى او و در گوشهايش و دهانش و بر كف دستهاى او و سر زانوانش و بر همه مفاصل و بندهاى او و بر اثر مساجد هفتگانه او بمالند، و اگر اندكى از آن باقى ماند بر سينه او نهاده شود.

هنگامى كه غسل دهنده از كار غسلهاى سه‌گانه فراغت يافت بايد دستهاى خود را از آرنج تا سر انگشتان بشويد و جامه يا پارچه‌اى بر روى ميّت افكند تا آب آن گرفته شده خشك شود و كفن تر نشود.

و جايز نيست آب غساله كه از بدن ميّت ريخته مى‌شود داخل چاه بول و غايط شود، بلكه بايد وارد بالوعه شود يعنى چاهى كه در ميان خانه جهت فاضلاب تعبيه ميگردد يا اينكه گودالى حفر كنند و غساله آب بدن ميّت وارد آن شود.

و جايز نيست ناخنهاى ميّت را كوتاه كنند و همچنين شارب يا چيزى از مويش را بچينند و اگر چيزى از اينها از ميّت جدا شود در ميان كفنهاى او گذاشته شود، پس غسل دهنده ميّت أوّل وضو ميگيرد و بعد غسل ميكند، و ميّت را در كفنهايش كه آماده كرده مينهد و جريدتين (دو چوب خرما) را همراه او ميگذارد. يكى از آن دو را از گودى ترقوه (چنبر گردن) به پوست بدن او ميچسباند و پيراهن او را از سمت راست بر آن ميكشد، و جريده ديگر را نزديك ران او از جانب چپ ميان پيراهن و سرتاسرى‌