درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٤٥ - قوله(ع) المشيئة محدثه

ساحت كبريائى واجب الوجود بجميع جهات و منزه از نقص و امكان است و نيز منزه از آنست كه صفتى عارض مقام او گردد زيرا عروض صفت كمال زائد ناگزير بطور امكان بوده و محتاج به سبب خارج خواهد بود.

صفات فعل ساحت كبريائى از طريق خلق و آفرينش فقط بظهور مى‌رسد از نظر اينكه رابطه مستقيم موجودات با مقام كبريائى همانا رابطه فيض هستى است كه اختصاص بساحت آفريدگار دارد.

در نتيجه اينكه همه گونه فيوضات و ظهور صفات فعل مانند صفت ربوبيت و خالقيت و رحمانيت و هم‌چنين صفات كريمه رئوف و رحيم و رازق همه از طريق موهبت وجودى بظهور ميرسد و بصورت وجود آن نعمت و كمال از مقام كبريائى تنزل مى‌نمايد.

خلق و آفرينش اختصاص بخالق و جهان آفرين دارد بديهى است كه خلق عبارت از موهبت هستى است كه موجودى از كتم عدم بصحنه هستى درآيد و نيز بطور تجدد امثال افاضه وجود بآن ادامه بيابد و آن موجود را بسوى غرض سوق دهد و همه از مراحل آفرينش است.

در اين صورت ساحت كبريائى علم و احاطه شهودى بهمه لوازم و تشخصات موجودات جهان دارد كه بهره‌اى از وجود دارند از ازل داشته و دارد و موجودات زمانى بطور جمعى منطوى در سعه بى‌نهايت ازل خواهند بود و بوجوداتها العلمى از ازل حضور داشته و توام با اراده و مشيت قاهره ازلى خواهد بود و اين غير از اراده امور جزئيه است طبق آيه‌ وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ‌ مى‌باشد.

صفت خلق و ايجاد كبريائى مستند بقدس ذات كبريائى است و ظهور صفت خلق و آفرينش كبريائى منبعث از ذات قدس است بدون اينكه ضميمه داشته باشد و گر نه تركيب و نقص لازم مى‌آيد هم‌چنانكه در خلق و آفرينش نيز نياز بصفت اراده و صلاح و حكمت كه از مبادى افعال اختيارى است ندارد.