درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢١ - قوله(ع) انى انا الله لا اله الا انا خالق الخير و الشر
ندارند كه وسيله اجراء آثار خير و صلاح در جامعه بشرى قرار گيرند بلكه بر حسب طبع اثر تابع مؤثر و فعل طبق نيروى فاعل خواهد بود و از شخص بيگانه و محروم از فضيلت هرگز آثار خير و صالح بظهور نخواهد رسيد بر اين اساس فساد و شرور و اختلال نظام و جنايتها كه در اين جهان بوقوع مىپيوندد همه و همه در اثر شرارت روحى و روان پليد بيگانگان خواهد بود و هر چه را در اين نظام اقتضاء كند كه حوادثى ناپسند و آثار فساد بظهور برسد ناگزير از نظر تناسب روح پليد بيگانگان آثار فساد و شرارتها و جنايتها نيز از طريق آنان بظهور خواهد پيوست زيرا روح آنان و اغراض فاسد و اوهام كه صورت افكار آنان را تشكيل ميدهد جز شر و فساد و اختلال نظام نخواهد بود و يا گروهى كه در اثر نيرنگ شيطانى حركت مىنمايند و مقاصد او را انجام ميدهند.
موجود خير مورد قضاء الهى بالذات است و همچنين مورد تقدير بالذات ميباشد و شرّ داخل در قدر بالعرض خواهند بود يعنى بقياس كثرت منافع آنها ضرر آنها قابل توجه نخواهد بود از اين نظر مقصود بالعرض است و همه موجودات چه موجودات كه خير غالب هستند و چه موجود شر و اثر لازم آن از لحاظ موجوديت آنها و بما هو وجود خير است و چنانچه در نظام وجود اقتصار بموجودات خير محض بود نظام بر اساس حركت و تأثر و تضاد نباشد قابل تكامل نخواهد بود.
و در نظام وجود غير موجودات خير محض بايد موجوداتى كه آثار خير غالب داشته باشند و جزء و ركن نظام خلقت خواهند بود و موجودات خير غالب و همه موجودات مادى را فرا ميگيرد همچنانكه آب و آتش جزء نظام جهان به هر دو استوار است ولى چه بسا بر هر دو ضررهائى تحقق پذيرد ولى اين ضرر تبعى و اتفاقى و غير قابل توجه است و با نبود هر يك از آن دو نظام جهان مختل خواهد شد.
از جمله بشر كه بر بسيارى از آنان ضرر و زيانهاى بىشمارى رخ ميدهد ولى در عالم برزخ و قيامت افراد از بشر كه بيگانه از خداپرستى باشند وجود آنها شر