درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٥٥ - قوله(ع) قال سألته فقلت الله فوض الامر الى العباد قال الله اعز من ذلك
و بالاخره ساحت كبريائى از خود سلب قدرت نموده و در ملك حقيقى او هر چه بشر انجام دهد بتواند و ساحت قدس تكوينا جلوگيرى ننمايد گرچه بر حسب تشريع و رهنمائى منع اكيد فرموده باشد.
و مفاد امر بين امرين آنست كه يك حادثه و فعل وجودى است پديد آمده و مستند بدو نيروى طولى است يكى فاعل مختار و مباشر و نيروى ديگر اراده قاهره و قيوم است كه فاعل و همه مبادى فعل مباشرى او قائم باراده قاهره ميباشد.
همچنانكه آيه كريمه وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى ناظر باين حقيقت است در عين حال كه افشاندن مقدارى از خاك استناد برسول صلّى اللَّه عليه و آله سلم و مباشرت او دارد و در عين همان حال بساحت كبريائى و اراده قاهره او استناد دارد و رمى مقدارى از خاك قائم بدو نيرو و دو اراده است اراده و مباشرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله سلم و اراده قاهره كبريائى كه بر رسول صلّى اللَّه عليه و آله سلم و به همه مبادى فعل مباشرى او احاطه قيوميه داشته است.
(و الحمد للَّه زنة عرشه)