ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٢٨ - كيفيت ولادت ائمه عليهم السلام

خود در آوردم، بعزت و جلالم هر كه با تو دشمنى كند با عذاب سختم او را بسوزانم، اگر چه در دنيا از رحمت واسعه‌ام باو هم توسعه دهم.

و چون آواز منادى پايان يابد، امام با دست بزمين و سر بسوى آسمان جوابش دهد و بگويد «خدا و فرشتگان و دانشمندان گواهى دهند كه شايسته پرستشى جز او نيست، بعدالت قيام كرده، معبودى جز خداى تواناى حكيم نيست- ١٨ سوره ٣-» و چون چنين گويد، خدايش علم اول و علم آخر باو عطا كند و مستحق ملاقات روح در شب قدر گردد. عرضكردم: قربانت، روح همان جبرئيل نيست؟ فرمود روح از جبرئيل بزرگتر است، جبرئيل از جنس فرشتگان است و روح مخلوقى است بزرگتر از فرشتگان عليهم السلام. مگر نه اينست كه خداى تبارك و تعالى فرمايد: «فرشتگان و روح فرود آيند- ٥ سوره قدر-» (پس روح غير از فرشته است).

٢-

حسن بن راشد گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام ميفرمود: زمانى كه خداى تبارك و تعالى بخواهد امام را خلق كند بفرشته‌ئى دستور دهد كه شربتى از آب زير عرش گرفته بپدر امام بياشاماند، پس آفرينش امام از آن شربت است، آنگاه چهل شبانه روز در شكم مادر است و صدا نميشنود و بعد از آن گوشش براى شنيدن سخن باز مى‌شود، و چون متولد شود همان فرشته مبعوث شود و ميان دو چشم امام بنويسد «كلمه پروردگارت براستى و عدالت پايان يافت، كلمات او را دگرگون‌كننده‌ئى نيست و او شنوا و داناست» و