ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٠٩ - در اين باب نكته ها و برگزيده هائيست از قرآن در باره ولايت

آنها در گمراهى بودند، نه بولايت امير المؤمنين ايمان آوردند و نه بولايت ما و گمراه بودند و گمراه‌كننده خدا ايشان را در گمراهى و طغيان همى كشيد تا بمردند، و خدا ايشان را ببدترين جايگاه و ناتوان‌تر سپاه رسانيد.

عرضكردم: خدا فرمايد: «تا چون موعود خويش يا عذاب و يا رستاخيز را ببينند، خواهند دانست نيست كه مكانش بدتر و سپاهش ناتوانتر است» فرمود: اما اينكه فرمايد: «تا چون موعود خويش را ببينند» آن خروج قائم و رستاخيز است، در آن روز خواهند دانست با آنچه را كه بدست قائمش بر آنها فرود آورد، اينست كه ميفرمايد: «كيست كه مكانش بدتر (يعنى نزد قائم) و سپاهش ناتواناتر است.

عرضكردم: خدا فرمايد: «خدا هدايت هدايت‌شدگان را بيفزايد» فرمود: خدا در آن روز آنهائى را كه هدايت شده‌اند بسبب پيرويشان از قائم هدايت روى هدايت افزايد، زيرا او را رد نكنند و منكر نشوند.

عرضكردم: خدا فرمايد: «اختيار شفاعت ندارد. مگر كسى كه نزد خداى رحمان پيمان بسته باشد- ٨٧ سوره ١٩-» فرمود: يعنى مگر كسى كه با ولايت امير المؤمنين عليه السلام و ائمه بعد از او ديندارى خدا كند. اينست پيمان نزد خدا.

عرضكردم: خدا فرمايد: «كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردند خداى رحمان براى آنها محبتى قرار خواهد داد- ٩٦-» فرمود: آن محبتى كه خداى تعالى مى‌فرمايد: دوستى امير المؤمنين عليه السلام است.

عرضكردم: «ما تنها اين قرآن را بزبان تو روان كرده‌ايم تا پرهيزگاران را بشارت دهى و گروه سرسخت را بدان بيم دهى- ٩٧-» فرمود: خدا قرآن را بزبان او روان كرد، زمانى كه امير المؤمنين عليه السلام را براهنمائى منصوب كرد، پس مؤمنان را بشارت داد و كافران را بآن بيم داد، و اين كافران همان كسانند كه خدا در كتابش آنها را سرسخت يعنى كافر ناميده، باز از آن حضرت در باره اين قول خدا