و از دوران على بن الحسين، چنان كه خداى تبارك و تعالى فرمايد جارى گشت: «خويشاوندان در كتاب خدا بيكديگر سزاوارترند- ٧٥- انفال و ٦- أحزاب-» پس از دوران على بن الحسين عليه السلام امامت جز در ميان فرزندان و فرزندان آنها نباشد (يعنى پشت بپشت از پدر بپسر رسد).

شرح‌

- علامه مجلسى (ره) گويد: اين آيه شريفه در دو مورد از قرآن ذكر شده است: ١- آيه ٧٥ سوره انفال ٢- آيه ٦ سوره أحزاب و گويا در اينجا مقصود همان آيه سوره أحزابست و آن چنين است‌ النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ‌ پيغمبر بمؤمنان از خودشان سزاوارتر است و همسران او مادران مؤمنانند و خويشاوندان در كتاب خدا بهمديگر از مؤمنان و مهاجران سزاوارترند» و اين آيه دو وجه دارد: ١- آنكه‌ «مِنَ الْمُؤْمِنِينَ» بيان‌ «أُولُوا الْأَرْحامِ» باشد، بنا بر اين معنى آيه اينست كه:

خويشان نزديك از خويشان دور سزاوارترند، چنانچه در مقام ارث تا زمانى كه اولاد و پدر و مادر باشند ببرادر و خواهر ارث نمى‌دهند ٢- اينكه‌ «مِنَ الْمُؤْمِنِينَ» صله‌ «أُولُوا الْأَرْحامِ» باشد، پس معنى آيه اينست كه خويشاوندان از بيگانگان سزاوارترند و ظاهر اينست كه همين معنى در اينجا مقصود است، زيرا در صدر آيه حق پيغمبر و همسرانش ذكر شده و مناسب اينست كه سپس حق خويشاوندان و نزديكانش ذكر شود و آنها را بر بيگانگان مقدم دارد.

٢-

يونس بن يعقوب گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام مى‌فرمود: خدا ابا و امتناع فرموده از اينكه امامت را بعد از حسن و حسين عليهما السلام براى دو برادر قرار دهد.

٣-

ابن بزيع از امام رضا عليه السلام سؤال كرد: آيا امامت بعمو و دائى (امام سابق) ميرسد؟ فرمود: نه گويد: عرضكردم. به برادر؟ فرمود: نه، عرضكردم: پس به كى ميرسد؟ فرمود: بپسر من- و در آن روز امام رضا عليه السلام پسرى نداشت.

٤-

امام صادق عليه السلام فرمود: بعد از امام حسن و امام حسين، امامت در دو برادر جمع نشود،