ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٧ - امورى كه امامت امام عليه السلام را ثابت ميكند

٣-

بامام صادق عليه السلام عرض شد: امام بچه دليل شناخته شود؟ فرمود: بوصيت معروف و فضيلت، همانا هيچ كس نمى‌تواند نسبت بامام در باره دهان و شكم و عورت طعنى زند، باينكه بگويد: او دروغگوست و مال مردم را ميخورد و مانند اينها.

٤-

معاوية بن وهب گويد: بامام باقر عليه السلام عرضكردم: علامت جانشين امام چيست؟ فرمود:

پاكيزگى ولادت (حلال‌زادگى، ختنه شده، بخون آلوده نبودن) و تربيت خوب [رشد و نموش بفضيلت و كمال و سعادت مقرون باشد] و ياوه‌گرى و بازى نكند.

٥-

احمد بن عمر گويد: از حضرت رضا عليه السلام در باره دليل امامت صاحب الامر پرسيدم، فرمود: دليلش بزرگى سن و فضيلت و وصيت است، زمانى كه كاروان بشهر در آيد و بگويد: فلانى بكه وصيت كرد؟ جواب دهند: بفلان پسر فلان و هر كجا سلاح گرديد، شما هم (براى يافتن امام) بگرديد، اما جواب گفتن مسائل دليل نيست (يعنى نسبت بعوام و نوع مردم، بلكه تنها دليل براى دانشمندان و خواص از مردم است).

٦-

امام صادق عليه السلام فرمود: امر امامت بفرزند بزرگ مى‌رسد، در صورتى كه عيبى نداشته باشد.

شرح‌

- پسر بزرگتر امامست در صورتى كه در خلقت و اخلاق او نقصى نباشد كه در نظر مردم زشت و منفور آيد. مانند عبد اللَّه افطح كه بعد از اسماعيل بزرگترين فرزند امام صادق عليه السلام بود ولى دو عيب‌