ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٩٨ - در اين باب نكته ها و برگزيده هائيست از قرآن در باره ولايت

عذاب رستند، خاندان پيغمبر اسلام هم كه ائمه معصومينند، از آن حضرت پيروى كرده و ايمان و تقوى را بدرجه كامل دارا گشتند.

٦٨-

امام باقر عليه السلام در باره قول خداى تعالى: «و چون عذاب را نزديك بينند، چهره كافران زشت و بدريخت شود و بآنها گويند: اين همانست كه آن را طلب ميكرديد- ٢٧ سوره ٦٧-» فرمود: اين آيه در باره امير المؤمنين و آن اصحابش نازل شده كه كردند آنچه كردند (مانند طلحه و زبير و خوارج و امثال آنها) آنها (در قيامت) مى‌بينند كه امير المؤمنين در مقامى‌ست كه همه بحالش غبطه ميبرند، پس چهره‌هاى ايشان زشت شود و بآنها گفته شود «اين همانست كه آن را ميخواستيد» همان كسى كه نامش را بخود مى‌بستيد (يعنى لقب امير المؤمنين كه مختص باو بود بخود ميبستيد).

توضيح‌

- بيشتر تفاسير مقصود از ضمير در كلمه رأوه را عذاب دانسته‌اند چنان كه در ترجمه بيان كرديم ولى طبق تفسيرى كه از أعمش نقل شده و در اين روايت هم بيان شد، مقصود از آن مقام قرب على بن ابى طالب عليه السلام است.

٦٩-

امام صادق عليه السلام در باره قول خداى تعالى: «و شاهد و مشهود- ٣ سوره ٨٥-» فرمود: پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و امير المؤمنين است. (يعنى پيغمبر بامامت على عليه السلام گواهى داد و على عليه السلام مورد گواهى آن حضرت قرار گرفت.

٧٠-

عمر حلال گويد: از حضرت ابو الحسن عليه السلام راجع بقول خداى تعالى: «پس بانگ زنى ميان آنها بانگ زند كه لعنت خدا بر ستمگران باد- ٤٤ سوره ٧-» پرسيدم فرمود: بانگ زن امير المؤمنين عليه السلام است.