محمد بن منصور گويد: از عبد صالح (حضرت موسى بن جعفر عليه السلام) در باره قول خداى عز و جل «بگو پروردگار من همه كارهاى زشت را، آنچه عيانست و آنچه نهانست حرام كرده- ٣١ سوره ٧-» پرسيدم، فرمود: براى قرآن ظاهرى است و باطنى، همه آنچه را خدا در قرآن حرام كرده ظاهر قرآنست و باطن آن پيشوايان جورند و همه آنچه را خداى تعالى در قرآن حلال فرموده ظاهر قرآنست و باطن آن پيشوايان حق (ائمه معصومين عليهم السلام) هستند.

شرح‌

- قرآن كريم در آيات مباركاتش بايمان و اسلام و يقين و تقوى و نماز و زكاة و حج و روزه و ساير طاعات و عبادات فرمان ميدهد و اين امور از نظر ظاهر كالبد و پيكرهائى هستند كه هر يك از لحاظ اجرا شرايط و اجزاء مخصوصى دارند، ولى از نظر اينكه اين امور در وجود ائمه عليهم السلام مجسم و ممثل گشته و ايشان آينه تمام نماى همين طاعات و عبادات ميباشند، زيرا ايشان باين امور امر ميكنند و آموزگار آن ميباشند و خود بطور كامل آنها را انجام ميدهند، بدين جهت تمام اوامر قرآن با آنها متحد شده و ايشان روح و باطن اوامر قرآن گشته‌اند و بوجود آنها تأويل مى‌شود، لذا آيه شريفه‌ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ بوجود امير المؤمنين عليه السلام تأويل شده است يعنى ظاهر نماز همين ركعات مخصوصى است كه هر مسلمان بايد در اوقات معين انجام دهد، و باطن و حقيقت و روح و معنى نماز مطابق بيانى كه ذكر شد امير المؤمنين عليه السلام است همچنين كفر و نفاق و شرك و زنا و قتل و شرب خمر و امثال آن اموريست كه قرآن از آنها نهى و جلوگيرى فرموده و آن ظاهر قرآنست، ولى باطن و واقعش پيشوايان جور و ستم و مدعيان بناحق امامتند كه مجسمه اين امور و واداركننده مردم را بآنها ميباشند.

١١

- جابر گويد: از امام باقر عليه السلام راجع بقول خداى عز و جل «بعضى از مردم سواى خدا همتاها (مانند بت و گاو و ساير معبودهاى باطل) گيرند و آنها را چون خدا دوست دارند- ١٦٤ سوره ٢-» پرسيدم، فرمود: ايشان بخدا اولياء فلان و فلانند كه آنها را پيشواى خود گرفتند، نه آن امامى را كه‌