ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٠٣ - كسى كه خداى عز و جل را بدون امامى از جانب او ديندارى كند

خدا پيشواى مردم قرار داده. بدين جهت خدا فرموده است: «كاش آن كسان كه ستم ميكنند ميدانستند كه وقتى عذاب را مشاهده كنند، توانائى يكسره براى خداست و عذاب خدا بسيار سخت است، زمانى كه پيشوايان از پيروان بيزارى جويند و عذاب را ببينند و روابطشان قطع شود^ و پيروان گويند: اى كاش براى ما باز گشتى بود تا از آنها بيزار ميشديم، چنان كه از ما بيزار شدند، اين چنين خدا اعمالشان را بآنها مايه افسوس و پشيمانيها نشان ميدهد، و ايشان از آتش بيرون نشوند- ١٦٥ تا ١٦٧ سوره ٢-» امام باقر عليه السلام فرمود:

اى جابر! ايشان بخدا پيشوايان ستمگران و پيروان ايشانند.

١٢-

ابن ابى يعفور گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام ميفرمود: سه كسند كه خدا در روز قيامت بآنها نظر نكند و پاكشان نسازد و عذابى دردناك دارند: كسى كه امامتى را كه از جانب خدا ندارد ادعا كند و هر كه امام از جانب خدا را انكار كند و آنكه معتقد باشد اين دو از اسلام بهره‌ئى دارند.

كسى كه خداى عز و جل را بدون امامى از جانب او ديندارى كند

١-

ابن ابى نصر گويد: حضرت ابو الحسن عليه السلام در باره قول خداى عز و جل «گمراه‌تر از آنكه هوس خويش را بدون هدايت خدا پيروى كند كيست؟- ٥٠ سوره ٢٨-» فرمود: يعنى كسى كه رأيش دينش باشد بدون امامى از ائمه هدى. (يعنى امامى را كه خدا رهبر و هادى او قرار داده رها كند