ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٧٤ - روش امام در باره خود و وضع خوراك و پوشاكش در زمان حكومتش

تا آنجا كه فرمايد:- از آنها لؤلؤ و مرجان بيرون مى‌شود- ٢٢ سوره ٥٥-» بخدا سوگند كه بكار بردن نعمت‌هاى خدا را با عمل، نزد او محبوبتر است از بكار بردن آنها را با گفتار (يعنى شكر عملى بهتر از شكر قولى است و شكر قولى آنست كه نعمت‌هاى خدا را بياد آورد و بزبان شكر كند) در صورتى كه خداى عز و جل ميفرمايد: «و اما نعمت پروردگارت را بازگو- ١١ سوره ٩٣-» (بنا بر اين شكر عملى لازم‌تر و محبوبتر است).

عاصم گفت: يا امير المؤمنين! پس چرا خود شما بخوراك سخت و پوشاك درشت، اكتفا نموده‌ئى؟

فرمود: واى بر تو!! همانا خداى عز و جل بر پيشوايان عدالت واجب ساخته كه خود را در رديف مردم ضعيف و ناتوان گيرند، تا فقر و تنگدستى، فقير را از جا بدر نبرد. عاصم بن زياد عبا را كنار گذاشت و جامه نرم در بركرد.

٤-

حماد بن عثمان گويد: در محضر امام صادق عليه السلام بودم كه مردى بآن حضرت عرضكرد أصلحك اللَّه، شما فرمودى كه على بن ابى طالب عليه السلام لباس زبر و خشن در بر ميكرد و پيراهن چهار درهمى ميپوشيد و مانند اينها، در صورتى كه بر تن شما لباس نو مى‌بينيم، حضرت باو فرمود: همانا على ابن ابى طالب عليه السلام آن لباسها را در زمانى ميپوشيد كه بدنما نبود، و اگر آن لباس را اين زمان ميپوشيد ببدى انگشت نما ميشد، پس بهترين لباس هر زمان، لباس مردم آن زمانست، ولى قائم ما اهل بيت عليهم السلام زمانى كه قيام كند، همان جامه على عليه السلام را پوشيده و بروش على عليه السلام رفتار كند. (زيرا آن حضرت هم حكمفرمائى و زمامدارى كند و وظيفه امام عليه السلام در زمان حكومتش اينست كه خود را در رديف مردم فقير آورد).