ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣١٤ - در اين باب نكته ها و برگزيده هائيست از قرآن در باره ولايت

فرمود: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله مردم را بولايت على دعوت فرمود، قريش نزد آن حضرت انجمن كردند و گفتند: اى محمد ما را از اين امر معاف كن، پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله بآنها فرمود: اين امر با خداست با من نيست، آنها حضرت را متهم كردند و از نزدش بيرون آمدند. پس خدا اين آيه نازل فرمود:

«بگو من اختيار زيان زدن و هدايت كردن شما را ندارم. بگو هيچ كس مرا در برابر خدا پناه ندهد (اگر نافرمانيش كنم) و جز او پناهگاهى نيابم، مگر اينكه از جانب خدا ابلاغ كنم و پيغامهاى او را (در باره على عليه السلام) برسانم ٢٢-».

عرضكردم: اين تنزيل است؟ فرمود: آرى، سپس خدا براى تأكيد مطلب فرموده است: «و هر كه نافرمانى خدا و رسولش كند (در باره ولايت على) آتش دوزخ هميشه و جاودان براى او است» عرض كردم: «تا زمانى كه عذاب موعود را ببينند خواهند دانست كيست كه ياورش ناتوانتر و سپاهش كمتر است- ٢٣-» فرمود: مقصود از اين آيه امام قائم و ياران او است.

عرضكردم: «بر آنچه ميگويند شكيبا باش- ٩ سوره ٧٢-» فرمود: يعنى آنچه در باره تو ميگويند «و از آنها ببر، بريدنى نيكو. و مرا واگذار (اى محمد) با تكذيب‌كنندگان (نسبت بوصيت) كه صاحب نعمتند و اندكى مهلتشان ده- ١١-» عرضكردم: اين تنزيل است؟ فرمود: آرى (يعنى كلمه بوصيك نيز نازل شده است).

عرضكردم: «تا بيقين رسند كسانى كه بآنها كتاب داده شده؟- ٣١ سوره ٧٤-» فرمود: يعنى تا يقين كنند كه خدا و پيغمبر و وصيش برحقند.

عرضكردم: «و آنها كه ايمان آورده‌اند، ايمانشان بيفزايد؟» فرمود: يعنى ايمانشان بولايت وصى‌