ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٦ - امورى كه امامت امام عليه السلام را ثابت ميكند

امورى كه امامت امام عليه السلام را ثابت ميكند

١-

ابن ابى نصر گويد: بامام رضا عليه السلام عرضكردم، چون امام بميرد، امام پس از وى بچه دليل شناخته مى‌شود؟ فرمود: امام را علاماتيست: از جمله آنها اينست كه بزرگترين فرزند پدرش مى‌باشد و داراى فضيلت و وصيت است، بطورى كه جماعت مسافرين مى‌آيند و مى‌پرسند: فلان امام (كه وفات كرد) بچه شخصى وصيت كرد؟ همه مى‌گويند بفلان كس، و سلاح در ميان ما، مانند تابوتست در بنى اسرائيل، امامت همراه سلاحست هر كجا كه باشد (باحاديث ٦٢٥- ٦٢٨ رجوع شود).

توضيح‌

- موضوع بزرگترين فرزند دو استثنا دارد: ١- در باره امام حسن و امام حسين ٢- در صورتى كه فرزند بزرگتر را عيبى باشد چنان كه در حديث ٧٤٣ بيايد و مقصود از فضيلت، كمال علم و شجاعت و سخاوت و ساير صفات كماليه است كه امام بايد از همه مردم در آن صفات كاملتر باشد.

٢-

عبد الاعلى گويد: بامام صادق عليه السلام عرضكردم: كسى كه منصب امامت را غصب كرده و بناحق ادعا ميكند، چه دليلى بر رد اوست؟ فرمود: راجع بحلال و حرام از او بپرسند (درست پاسخ نگفتنش دليل بر ادعاى دروغش مى‌باشد) سپس بمن رو كرد و فرمود: سه دليل هست كه جز در صاحب امر امامت فراهم نيايد: ١- سزاوارترين مردمست نسبت بامام پيش از خود (از لحاظ خويشاوندى، صفات كماليه، و اخلاق و رفتار) ٢- و سلاح نزد اوست ٣- و وصيت امام سابق در باره او مشهور است بطورى كه چون در شهر امام وارد شوى و از عموم مردم و كودكان هم كه بپرسى: فلان امام بچه شخصى وصيت كرده؟

ميگويند بفلان پسر فلان.