ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٩٩ - در اين باب نكته ها و برگزيده هائيست از قرآن در باره ولايت

٧١-

امام صادق عليه السلام راجع بقول خداى تعالى: «بگفتار خوب هدايت شدند و براه ستوده هدايت يافتند- ٢٤ سوره ٢٢-» فرمود: اينها حمزه و جعفر و عبيده و سلمان و ابو ذر و مقداد بن اسود و عمار هستند كه بامير المؤمنين عليه السلام هدايت يافتند.

و قول خداى تعالى: «خدا ايمان را محبوب شما كرد و آن را در دل شما بياراست (مقصود از ايمان امير المؤمنين است) و كفر و فسق و نافرمانى را مكروه شما كرد- ٧ سوره ٤٩-» مقصود اولى و دومى و سومى است (پس امير المؤمنين عليه السلام بواسطه قوت و شدت ايمانش، گويا عين ايمان شده و همچنين غاصبين خلافت عين كفر و فسق و عصيانند).

٧٢-

ابو عبيده گويد: از امام باقر عليه السلام در باره اين آيه پرسيدم: «اگر راست گوئيد كتابى پيش از اين قرآن يا باقيمانده علمى براى من بياوريد- ٤ سوره ٧٢-» فرمود: مقصود از كتاب تورات و انجيل است و مقصود از باقيمانده علم، علم اوصياء پيغمبرانست.

توضيح‌

- ظاهرا ذكر اين روايت در اين باب مناسب نيست، زيرا مقصود از اين باب ولايت امير المؤمنين و ائمه معصومين عليهم السلام است و مراد باوصياء پيغمبران در اين روايت، اوصياء پيغمبران گذشته پيش از خاتم الأنبياء است.

٧٣-

حضرت ابو الحسن عليه السلام فرمود: چون رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در خواب ديد كه تيم و عدى (ابو بكر و عمر) و بنى اميه بر منبر او مينشينند، او را هراس و غم گرفت، خداى تبارك و تعالى آيه قرآنى نازل فرمود تا مايه دلداريش باشد: «و چون بفرشتگان گفتيم: بآدم سجده كنيد، همه سجده كردند، مگر ابليس كه سرپيچى كرد- ١١٦ سوره ٢٠-» سپس بپيغمبر وحى فرستاد كه: اى محمد!