ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٢٩ - كيفيت ولادت ائمه عليهم السلام

چون امام پيش از وى درگذرد، براى او مناره‌ئى از نور افراشته شود كه بوسيله آن كردار همه مردم را ببيند، و خدا بر خلقش بدان احتجاج كند.

شرح‌

- گويا نوشتن ميان دو چشم امام كنايه از اينست كه نور علم و ولايت از پيشانى امام ظاهر شود و چون پيشانى آئينه‌ئيست كه شخصيت معنوى انسان را مينمايد، ميتوان گفت: نور علم و ولايت در سراپاى امام و در همه حركات و سكناتش هويدا گردد، پس ميان اين روايت با رواياتى كه نوشتن آن جمله را ببازوى راست امام نسبت ميدهد تناقضى نيست. و احتجاج خدا بر خلقش توسط امامى است كه با نور خدا داده كردار مردم را ديده است و راهى براى انكار و تزوير آنها باقى نگذاشته است.

٣-

يونس بن ظبيان گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام مى‌فرمود: همانا خداى عز و جل چون خواهد امامى را از امامى ديگر خلق كند، فرشته‌ئى را مبعوث كند تا شربتى از آب زير عرش بگيرد و بامامش دهد تا بنوشد، سپس چهل روز در رحم بماند و سخن نشنود و بعد از آن سخن شنود. و چون مادرش او را بزايد، خدا همان فرشته‌ئى را كه نوشابه برگرفت بفرستد تا بر بازوى راست امام نويسد «كلمه پروردگارت براستى و عدالت پايان يافت، براى كلمات او دگرگون‌كننده‌ئى نيست» و چون بامر امامت قيام كند خدا در هر شهرى برايش مناره‌ئى برافرازد كه بوسيله آن اعمال بندگان را بنگرد.

٤-

محمد بن مروان گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام ميفرمود: همانا امام در شكم مادرش ميشنود، و چون متولد شود ميان دو شانه‌اش نوشته شود: «كلمه پروردگارت براستى و عدالت پايان يافت، كلمات او را دگر گون‌كننده‌ئى نيست و او شنوا و داناست» و چون امر امامت باو رسد، خدا برايش عمودى از نور مقرر دارد