ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٣١ - كيفيت ولادت ائمه عليهم السلام

نورى طلائى ساطع است و پيغمبران هم در زمان تولد چنينند (نسبت بتمام حالات) و همانا اوصياء آويزه (اشرف اولاد) پيغمبرانند.

٦-

جميل بن دراج گويد: جماعتى از اصحاب ما نقل كردند كه آن حضرت فرمود: در باره امام سخن نگوئيد، زيرا امام در شكم مادر ميشنود، و چون مادرش او را بزايد فرشته‌ئى ميان دو چشمش نويسد «كلمه پروردگارت براستى و عدالت پايان يافت، كلمات او را دگرگون‌كننده‌ئى نيست و او شنوا و داناست» و چون بامر امامت قيام كند، در هر شهرى براى او عمودى از نور برافراشته گردد كه بوسيله آن اعمال مردم را ببيند.

٧-

محمد بن عيسى بن عبيد گويد: من و ابن فضال نشسته بوديم كه يونس وارد شد و گفت: من خدمت امام رضا عليه السلام رسيدم و عرضكردم: قربانت. مردم در باره عمود (از نور كه براى امام برافراشته شود) سخن بسيار گويند، بمن فرمود: اى يونس! تو چه عقيده دارى؟ خيال ميكنى عمودى از آهن است كه براى امام افراشته مى‌شود؟ عرضكردم: نميدانم، فرمود: او فرشته‌ايست گماشته در هر شهر كه خدا بوسيله او اعمال مردم آن شهر را بامام رساند، ابن فضال برخاست و سر او را بوسيد و گفت: خدايت رحمت كند اى ابا محمد! كه همواره براى ما حديث درستى كه خدا بدان مشكل ما را ميگشايد مى‌آورى.

٨-

امام باقر عليه السلام فرمود: امام را ده علامت است: ١- پاكيزه و ختنه شده متولد شود.

٢- چون بدنيا آيد كف دست بزمين نهاده، بشهادتين آواز بردارد. ٣- محتلم نشود [پليدى جنابت باو