كينها كه در سينه‌هاى شماست اينكلام احتمال دارد كه مقول قول باشد اى (و قل لهم ان اللَّه عليم بما هو اخفى مما تخفون من عض الانامل غيظا) يعنى بگو ايشان را كه حقتعالى داناست بآنچه پنهان‌تر از آن چيزيست كه اخفاى آن ميكنيد از گزيدن سرهاى انگشتان بجهت فرط خشم و غضب و آن علم اوست بسراير و ضماير فاسده و عقايد رذيله شما و يا آنكه خارج باشد از مقول و معنى اينكه بگو ايشان را كه عض انامل كنيد بجهة غيظ و تعجب مكن از مطلع ساختن من ترا بر اسرار ايشان زيرا كه من دانايم بچيزى كه اخفى ازينست‌

بعد از آن بيان تناهى عداوت ايشان ميكند كه‌ إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ اگر برسد بشما نصرتى و غنيمتى چنان كه در حرب بدر تَسُؤْهُمْ‌ بد آيد ايشان را و دلتنگ شوند وَ إِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ و اگر برسد شما را غمى و المى چنان كه در حرب احد واقع شد يَفْرَحُوا بِها خوشدل و فرحناك و شادمان شوند بآن و اين علامت كمال عداوتست كه بغم كسى شادمان و بشادى كسى غمگين گردند و مس مستعار است براى اصابه‌ وَ إِنْ تَصْبِرُوا و اگر شما اى مؤمنان صبر كنيد بر جفاى يهود يا كيد منافقان يا آزار كافران يا بر جميع تكاليف دينيه‌ وَ تَتَّقُوا و بپرهيزيد از مخالطه اعدا يا از جميع معاصى‌ لا يَضُرُّكُمْ‌ ضرر نكند شما را كَيْدُهُمْ شَيْئاً مكر و حيله ايشان هيچ چيز و اين بفضل خدايست و حفظ و نصرت او كه وعده داده مر صابران و متقيان را إِنَّ اللَّهَ‌ بدرستى كه خدا بِما يَعْمَلُونَ‌ بدانچه ميكنيد از صبر و تقوى‌ مُحِيطٌ رسنده است و احاطه كننده بعلم خود پس مجازات آن خواهد داد آنچه مستحق آنيد و چون حق سبحانه بيان فرمود كه اگر شما صبر كنيد و تقوى را شعار خود سازيد حيله و مكر را بشما نرساند و اگر مخالفت كنيد فرمان خدا و رسول را البته ضرر بشما رسد در عقب آن شصت آيه را انزال فرمود در واقعه احد كه بجهة مخالفت امر پيغمبر (ص) ضرر بمسلمانان رسيد و گفت‌ وَ إِذْ غَدَوْتَ‌ و ياد كن اى محمد (ص) چون بامداد بيرون شدى‌ مِنْ أَهْلِكَ‌ از منزل عايشه بقول بعضى اين روز احزاب يا بدر بوده و اصح و اشهر آنست كه روز احد است و اين مرويست از ابى جعفر (ع) و قول ابن عباس و قتاده و ربيع و سدى و ابن اسحاق و واقعه احد هفتم شوال و بروايتى دهم آن بود سنه ثلث من الهجرة و سبب غزاء احد بروايت مأثوره از ابى عبد اللَّه (ع) چنانست كه چون واقعه بدر رو نمود قريش مغلوب گشتند و هفتاد كس از ايشان مقتول شدند و هفتاد كس اسير مسلمانان گشتند و بقيه فرار نموده متوجه مكه شدند ابو سفيان كه رئيس قريش بود گفت اى معشر قريش مگذاريد كه زنان‌