عضل نسبت بنساء باشد نه بمراجعه در عده و آن بعد از انقضاء عده ميباشد و تسميه خطاب بازواج تسميه شي‌ء است باسم ما يئول اليه بر طريق مجاز و بعد از آن راوندى گفته كه ميتواند بود حمل عضل در آيه بر جبر و حيلوله ميان مطلقات و تزويج نه آنچه متعلق بولايت باشد زيرا كه عضل بمعنى حبس و منع و تضييق است جواب گوئيم پس بنا بر اين خطاب باولياء ازواج نباشد بجهت اطلاق كلام لكن آنچه ما گفته‌ايم اوليست لقوله‌ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ و قوله ذلك اى الخطاب المذكور يوعظ به المؤمنون لانهم هم المنفقون به دون غيرهم كقوله‌ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ‌ و قوله ذلكم اى عملكم بمقتضى ما ذكر أَزْكى‌ لَكُمْ‌ اى انفع و اطهر لنفوسكم من دنس الآثام انتهى كلامه و چون حق سبحانه در آيه مذكوره بيان حكم طلاق نمود در عقب آن بيان احكام اولاد صغار ميفرمايد در رضاع و تربيت و آنچه لازم آنست از نفقه و كسوه و مى‌فرمايد كه‌ وَ الْوالِداتُ‌ و مادران يعنى زنانى كه مفارقت افتاده باشد ميان ايشان و شوهران و طفل شير خواره در ميان بود خواه قبل از طلاق متولد شده باشد و خواه بعد از آن حكم آنست كه از مادران‌ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَ‌ شير دهند فرزندان خود را حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ‌ دو سال تمام در انوار گفته كه توكيد حولين بكمال جهة آنست كه در ارضاع گاه هست تسامح ميكنند و ضرر بولد ميرسد و خبر بمعنى امر است اى (ليرضعن اولادهن كقوله يتربصن بانفسهن) چه اگر بمعنى خبرية خود باشد كذب لازم آيد بجهت جواز وقوع ارضاع زياده از دو سال يا كمتر و تعبير از آن به خبر بجهت مبالغه است و معنى امر ندبست يا وجوب و ثانى مختص است بآنكه طفل ارتضاع نكند مگر از ثدى والده خود و يا آنكه دايه يافت نشود و يا والد عاجز باشد از استيجار و اول در غير آن و باراده والده ارضاع ولد خود را و اولى آنست كه والدات اعم باشد از مطلقات و غير مطلقات چه اين حكم مخصوص نيست بمطلقات‌ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ بيان كسى است كه حكم ارجاع باو متوجه است يعنى اين حكم براى كسى است كه خواهد تمام گرداند شير دادن را بفرزند خود يا متعلقست به يرضعن چه بر پدر واجب است ارضاع ولد هم چنان كه نفقه و كسوه و مادر شير ميدهد بفرزند از براى پدر و اين دليل است بر آنكه اقصاى مدت رضاع دو سال است و زياده بر آن اعتبارى ندارد و بر آنكه جايز است ارضاع بكمتر از دو سال و بر عدم وجوب ارضاع‌ام و قوله‌ وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى‌ مؤيد اينست عكرمه از عبد اللَّه عباس روايت ميكند كه حولين كاملين حد مدت رجاع مولوديست كه ششماهه متولد شده باشد زيرا كه حقتعالى فرموده كه‌ وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً كه ششماه مدت حمل است و بيست و چهار ماه مدت رضاع و در عهد عمر بن الخطاب زنى را نزد وى آوردند كه‌