راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٠ - باب هفتم نمازهاى ديگر

مستحبّ است و نيز مستحبّ مى‌باشد كه نماز به جماعت در زير آسمان برگزار و به اندازه طول حادثه نماز طولانى شود، و سجود او به قدر ركوع و قرائت او به درازا كشد، و اگر پيش از انجلاء يعنى ظاهر شدن قرص، از نماز فارغ شود آن را اعاده كند و يا به دعا مشغول باشد. به هنگام وقوع زلزله بگويد: إنّ الله يمسك السّماوات و الارض أن تزولا و لئن زالتا إن أمسكهما من احد من بعده إنّه كان حليما غفورا و در هنگام وزيدن بادهاى سخت با صداى بلند دعا كند و تكبير بگويد.

يكى از دانشمندان«١٣» ما گفته است: امّا در باره آيات بايد به هنگام ظهور آنها، وقايع هولناك آخرت مانند زلزله‌ها، بى‌فروغ شدن خورشيد و ماه، تاريكى قيامت، ترس و هراس خلايق و اجتماع و استغاثه آنها در آن عرصه، و بيم آنها را از مجازات و استيصال به يادآورى، پس با افزودن بر خشوع و خضوع و ترس خود در نجات از اين شدايد، و بازگشت نور بعد از ظلمت و ناديده گرفتن خطاها و لغزشها، بسيار دعا و زارى كرده از همه گناهانت توبه كن و توبه‌ات را نيكو به جاى آور، شايد در آن حال كه دلشكسته و سرافكنده و از تقصيرات خود شرمگين باشى به تو نظرى افكنده شود، و توبه‌ات قبول گردد، و از خطاهايت صرف‌نظر شود چه او دلهاى شكسته را مى‌پذيرد، و نفوس خاشع و گردنهاى خاضع، و به خود پيچيدن از سنگينى بار گناه، و پرهيز از بازگشت به اصرار در خطا را دوست مى‌دارد.

مى‌گويم: در الفقيه«١٤» از سيّد العابدين امام سجّاد (ع) روايت شده كه ضمن حديثى فرموده است: «براى دو آيت حق تعالى (خورشيد و ماه) دچار ترس و بيم نمى‌شود، مگر كسى كه از شيعيان ما باشد و چون آيتى از آنها واقع شود به خدا پناه بريد و به او بازگشت كنيد.»

و نيز در الفقيه آمده كه پيامبر (ص) فرموده است: «خورشيد و ماه دو آيت از آيات خداوند متعال مى‌باشند. به قدرت او گردش مى‌كنند، و به فرمان او باز مى‌ايستند براى‌