كه هيچ وسوسه‌اى به دل او راه نمى‌يابد، و هيچ گناهى به قلب او خطور نمى‌كند، و از هجوم حوادث هولناك نگران و مضطرب نمى‌شود، و مشاغل بزرگ او را از جا بدر نمى‌برد، و كجا اين مرتبه روزى هر كسى باشدي بنابر اين ترتيب اورادى كه ذكر كرديم بر همه مردم لازم است و همه آنها راههاى وصول به قرب خداوند مى‌باشند. حقّ تعالى فرموده است: قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى‌ شاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدى‌ سَبِيلًا«١٤٦» پس اينان همه هدايت يافتگانند و برخى هدايت بيشترى يافته‌اند.

در خبر آمده است: «ايمان سيصد و سى و سه طريق است، هر كس بر يكى از اين طرق با شهادت خدا را ديدار كند وارد بهشت مى‌شود»«١٤٧» يكى از دانشمندان گفته است ايمان به شمار پيامبران مرسل سيصد و سيزده صفت است. هر مومنى كه داراى كى از اين صفات باشد سالك راه خداست، از اين رو طرق مردم اگر چه در عبادت و بندگى مختلف است ليكن همگى پوياى صراط مستقيم مى‌باشند. أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى‌ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ«١٤٨»، و تفاوت آنها در درجات قرب است نه در اصل آن، و كسى به خداوند مقرّبتر است كه معرفتش به او بيشتر باشد، و آن كه معرفتش به او بيشتر است ناگزير عبادتش به درگاه او زيادتر مى‌باشد، و كسى كه او را بشناسد جز او را بندگى نمى‌كند. و اصل در اوراد نسبت به همه افراد مداومت است چه مراد از آن دگرگون كردن صفات باطن است و عمل جزئى اثرش كم بلكه نامحسوس است، زيرا آثار بر مجموع عمل مترتّب مى‌شود و چنانچه در عقب عملى آثار محسوسى ظاهر نشود و آن عمل بزودى براى دوّمين و سوّمين بار دنبال نگردد

١٤٦ – اسراء / ٨٤: بگو هرکس طبق روش (و خلق و خوي) خود عمل مي‌کند، پروردگار شما آنها را که راهشان نيکوتر است بهتر مي‌شناسد.

[١٤٧]- ماخذ آن را نيافتم جز در مجمع‌الزوائد، ج ١، ص ٣٦، از روايت ابي يعلي، الکبير طبراني نظير آن.

[١٤٨]- اسراء / ٥٧: آنها کساني هستند که خودشان وسيله‌اي (براي تقرب) به پروردگارشان مي‌طلبند، وسيله‌اي هرچه نزديکتر و به رحمت او اميدوار و از عذاب او بيمناکند. آري همه از عذاب پروردگارت وحشت دارند.