راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٧٥ - كتاب اذكار و دعوات

مى‌فرمايد: آيا آن را ديده‌اندي مى‌گويند: نه، مى‌فرمايد: اگر مى‌ديدند چگونه بودندي

مى‌گويند: اگر آن را ديده بودند حرص آنها بر آن شديدتر بود، خداوند مى‌فرمايد: من شما را گواه مى‌گيرم كه آنها را آمرزيدم، فرشتگان مى‌گويند: در ميان اين گروه فلانى است كه قصد پيوستن به آنها را نداشته و براى كارى آمده است خداوند مى‌فرمايد: آنها گروهى هستند كه همنشين آنها بدبخت نمى‌شود.»«٣٥»

مى‌گويم: از طريق خاصّه (شيعه) كافى به سند صحيح از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه فرموده است: «هيچ مجلسى نيست كه در آن نيكان و بدان گرد آيند و بى‌آن كه ذكر خدا گويند از آن جا برخيزند جز اين كه در روز قيامت مايه حسرت و افسوس آنها خواهد بود.»«٣٦»

و نيز از آن حضرت روايت شده كه پيامبر خدا (ص) فرموده است: «هر گروهى كه در مجلسى گرد آيند و در آن ذكر خدا نگويند و بر پيامبرش درود نفرستند. اين مجلس در روز قيامت مايه حسرت و وبال آنها خواهد بود.»«٣٧»

و نيز از ابى عبد الله (ع) نقل شده كه فرموده است: «هر مجلسى كه گروهى در آن گرد آيند و در آن ذكر خدا نگويند و از ما ياد نكنند، اين مجلس در روز قيامت مايه حسرت و افسوس آنها خواهد بود» سپس گفت: «ابو جعفر امام باقر (ع) فرموده است:

همانا ياد ما ياد خدا و ياد دشمن ما ياد شيطان است.»«٣٨»

كافى به سند صحيح از ابى جعفر امام باقر (ع) روايت كرده كه فرموده است: «در توراتى كه تحريف نشده نوشته است كه موسى (ع) از پروردگارش پرسيد كه: بار الها آيا تو نزديك منى تا با تو راز گويم يا دور از منى كه فرياد كنمي خداوند به او وحى فرمود كه:

اى موسى من با هر كس كه يادم كند همنشينم، موسى (ع) عرض كرد: در آن روز كه‌