راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٣٨ - ٨- تأثّر

چشمان آن حضرت پر از اشك شد و به من فرمود: «اكنون تو را بس است.» و اين بدان سبب بود كه تصوّر آن حال تمامى قلب مبارك او را فرا گرفته بود. در ميان خائفان كسانى بودند كه چون آيات وعيد را مى‌شنيدند مدهوش بر زمين مى‌افتادند و يا جان به جان آفرين تسليم مى‌كردند. تلاوت كننده در چنين حالات هراس‌انگيز از زمره ناقلان كلام خداوند بيرون آمده و در جرگه خائفان قرار مى‌گيرد چه هر گاه آيه: إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ«٣٦» را بخواند و نترسد از جمله ناقلان خواهد بود، و هنگامى كه آيه: عَلَيْكَ تَوَكَّلْنا وَ إِلَيْكَ أَنَبْنا«٣٧» را قرائت مى‌كند اگر داراى حالت توكّل و انابه نباشد ناقل خواهد بود و زمانى كه آيه: وَ لَنَصْبِرَنَّ عَلى‌ ما آذَيْتُمُونا«٣٨» را تلاوت مى‌كند بايد از حالت صبر و يا عزم بر آن برخوردار باشد تا حلاوت تلاوت را دريابد، و چنانچه داراى اين صفات نباشد و اين حالات دلش را فرا نگرفته باشد بهره‌اش از تلاوت قرآن جز حركت زبان و لعن صريح بر خويش چيز ديگر نيست چنان كه در قول خداوند متعال آمده است: أَلا لَعْنَةُ الله عَلَى الظَّالِمِينَ«٣٩» و نيز: كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ الله أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ«٤٠» و نيز: وَ هُمْ في غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ«٤١» و نيز: فَأَعْرِضْ عَنْ من تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا«٤٢» و نيز: وَ من لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ«٤٣» و همچنين آيات ديگر. و در زمره كسانى وارد مى‌شود كه مشمول اين آيات مى‌باشند: وَ مِنْهُمْ