راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٩ - باب هفتم نمازهاى ديگر

منظور از وتر ركعتهاى سه گانه‌اى است كه بايد سلام پس از ركعت اوّل ترك نشود.

و اگر براى به جا آوردن سه ركعت وتر و دو ركعت نافله صبح وقت تنگ باشد به دو ركعت نافله صبح بسنده كند و نيز چنانچه چهار ركعت از نماز شب را خوانده صبح طلوع كند مى‌تواند بقيّه نوافل شب را بخواند و كامل كند. گاهى هم خواندن تمام نمازهاى شب پس از طلوع فجر جايز است، ليكن نبايد اين عمل عادت شود، و نيز هر زمان وقت تنگ باشد مى‌تواند به خواندن سوره حمد اكتفا كند.

در قنوت يك ركعت وتر مستحب است هفتاد يا صد بار استغفار كند و دعا و ذكر را با خواندن آنچه مأثور است و در كتب ادعيّه آمده طول دهد.

در الفقيه«٣٦» آمده است: پدرم- كه خداوند از او خشنود باد- در نامه‌اى كه به من نوشته گفته است: بدان اى پسرك من افضل نوافل دو ركعت نافله صبح و پس از آن يك ركعت وتر و پس از آن دو ركعت از نافله ظهر و پس از آن نافله مغرب و پس از آن تمام نماز شب و پس از آن تمام نوافل روز است.

در همان كتاب مذكور است كه امام صادق (ع) فرموده است: «هر چه در شب از تو فوت شود قضاى آن را در روز به جا آور. خداوند متعال فرموده است: وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرادَ شُكُوراً«٣٧» يعنى انسان آنچه در شب از او فوت شده در روز قضاى آن را به جا آورد، و آنچه در روز از او فوت گرديده در شب آن را قضا كند، و نمازهاى شبى را كه از تو فوت شده در هر وقتى از شبانه‌روز كه بخواهى مادام كه وقت نماز واجب نباشد مى‌توانى به جا آورى.»«٣٨»

امام صادق (ع) فرموده است: «قضاى نماز شب پس از صبح و پس از عصر از اسرار مكنون آل محمّد (ع) است.»«٣٩»