راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٢١ - باب دوّم در آداب ظاهرى تلاوت، و آن ده چيز است

خانواده‌ات و مردم رياكارى و خودنمايى مى‌كنى. فرمود: «اى ابا محمّد! قرآن را با آوازى متوسّط بخوان كه خانواده‌ات بشنوند، و آوازت را در خواندن قرآن در گلو بچرخان، زيرا خداى عز و جلّ آواز خوش را كه در گلو چرخانده شود دوست دارد.»«٦١»

از جابر نقل شده كه گفته است: به ابى جعفر امام باقر (ع) عرض كردم: مردمى هستند كه چون چيزى از قرآن را ذكر كنند و يا براى آنان خوانده شود مدهوش مى‌شوند، بطورى كه اگر دستها يا پاهاى يكى از آنها را ببرند نمى‌فهمد، فرمود: سبحان الله اين از شيطان است (اهل حقّ) به چنين چيزى توصيف نشده‌اند همانا تأثّر از قرآن نرمدلى و رقّت و ريختن اشك و ترس است.»«٦٢»

در الفقيه آمده كه مردى از علىّ بن الحسين (ع) درباره خريدن كنيزكى خوش‌آواز پرسش كرد. فرمود: «گناهى بر تو نيست كه آن را بخرى تا بهشت را به يادت آورد.»

يعنى با قرائت قرآن و زهد و آنچه غنا نيست يادآور بهشت باشد، امّا غناء حرام و ممنوع است. پايان گفتار الفقيه.«٦٣»

امّا استماع قرآن به هنگامى كه ديگرى آن را بخواند شايد واجب باشد، زيرا در كتاب و سنّت به آن امر شده و خداوند متعال فرموده است: وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ.«٦٤»

در تهذيب به سند صحيح از معاوية بن وهب نقل شده كه گفته است: به ابى عبد الله (ع) عرض كردم مردى كه به پيشنمازى او خشنود نيستى در نمازى كه قرائت آن را به جهر مى‌خواند پيشنمازى مى‌كند، فرمود: «هر گاه شنيدى كتاب خدا خوانده مى‌شود به آن گوش بده، عرض كردم: او مرا مشرك مى‌داند، فرمود: «اگر او معصيت خدا مى‌كند تو اطاعت خدا كن.» من سخنم را تكرار كردم، ليكن آن حضرت به من اجازه نداد، عرض كردم: من در خانه‌ام نماز مى‌گزارم سپس به سوى او مى‌روم. پاسخ داد: