نصوص الحکم برفصوص الحکم - حسن زاده الآملي، الشيخ حسن - الصفحة ٤٧٨ - در اين كه موضوع پنهان كننده حقيقت جلى است

زهى نادان كه او خورشيد تابان *** بنور شمع جويد در بيابان

اگر خورشيد در يكحال بودى *** شعاع او بيك منوال بودى

ندانستى كسى كاين پرتو او است *** نبودى هيچ فرق از مغز تا پوست

جهان جمله فروغ نور حق دان *** حق اندر وى ز پيدايى است پنهان

چو نور حق ندارد نقل و تحويل *** نيايد اندر و تغيير و تبديل

تو پندارى جهان خود هست دائم *** بذات خويشتن پيوسته قائم

كسى كو عقل دور انديش دارد *** بسى سر گشتگى در پيش دارد

ز دور انديشى عقل فضولى *** يكى شد فلسفى ديگر حلولى

خرد را نيست تاب نور آنروى *** برو از بهر او چشم دگر جوى

دو چشم فلسفى چون بود احول *** ز وحدت ديدن حق شد معطل

ز نابينائى آمد رأى تشبيه *** ز يكچشمى است ادراكات تنزيه

عارف لاهيجى در شرح بيت اخير گويد([ : احول آنرا مى گويند كه يك چيز را دو بيند چون حكيم فلسفى وجود ممكن را غير واجب اعتقاد كرده و يك حقيقت را دو تصور نموده است و ندانسته است كه نور وجود كه براعيان ممكنه تافته همان نور وجود واجب است و غير يك