نصوص الحکم برفصوص الحکم - حسن زاده الآملي، الشيخ حسن - الصفحة ٦١ - در حق و ظاهر و باطن بودن واجب تعالى است

ماهيتى باشد و اين لزوم منافى با وجوب ذاتى او است چنانكه در فصوص سابقه دانسته شد .

و چون در نهايت ظهور است باطن است يعنى حجابى جز شدت و غلبه ظهورش و قصور مدركات ما از اكتناه نورش بر او آويخته نيست و غطايى ميان او و خلقش زده نيست از معصوم مأثور است يا خفيا من فرط الظهور و رسول الله صلى الله عليه و آله فرموده ان الملا الا على يطلبونه كما تطلبونه انتم پس از آنجهت كه باطن است ظاهر است و بالعكس هو الاول والاخر والظاهر و الباطن .

و چون از بطون او گيرى يعنى سعى كنى كه از مغرس جسمانيت قلع عرق كنى , و از كدورت آن متعرى شوى و بصفات رحمانيت متحلى گردى تا بسوى ظهور او سر در آورى بر تو آشكار گردد و از تو پنهان شود .

در اينجا بهمين قدر اكتفا ميكنيم و بنقل كلامى از ثامن الائمة عليهم السلام تبرك ميجوييم تا تو از آن چه خوانى :

ابن بابويه در باب الرد على الثنوية و الزنادقة از كتاب توحيد از آن بزرگوار روايت كرده است ( ص ٢٥٦ ) قال ابوالحسن عليه السلام : ان الاحتجاب عن الخلق ( ان الحجاب على الخلق خ ل ) لكثرة ذنوبهم . و الحديث طويل .