نصوص الحکم برفصوص الحکم
(١)
در زيادت وجود بر ماهيت , و اثبات مبدء اول , و در اين كه مبدء اول انيت محض است
٢٢ ص
(٢)
در بيان اينكه ماهيت معلوله در حد ذاتش ممكن الوجود و به لحاظ علتش واجب بالغير است كه كل شى هالك الاوجهه
٣٢ ص
(٣)
در اثبات حدوث ذاتى ماهيات ممكنه , و در اين كه اتصال و قرب و بعد آنها از ناحيه وجود آنهاست
٣٥ ص
(٤)
در بيان حمل ماهيت بر افراد , و اين كه كثرت اقتضاى ذات ماهيت نيست
٣٧ ص
(٥)
در معلول غير بودن ماهيت موجوده بطريق بيان تشخيص افراد ماهيت
٣٩ ص
(٦)
در اين كه فصل مقوم ماهيت جنس نيست بلكه محصل آن در خارج است
٤١ ص
(٧)
در تنزيه حقيقت وجود يعنى حق سبحانه از ماهيت جنسيه است
٤٢ ص
(٨)
در تنزيه حقيقت وجود يعنى حق تعالى از ماهيت نوعيه است
٤٤ ص
(٩)
در تنزيه حقيقت وجود از داشتن اجزا است , يعنى در اثبات أحديت حق تعالى است
٤٦ ص
(١٠)
در تنزيه واجب الوجود از داشتن ند و ضد است
٤٨ ص
(١١)
در صراح و ظاهر بودن حق تعالى است
٥١ ص
(١٢)
در اين كه واجب تعالى مبدأ كل فيض است و مطالبى در اصول عقائد حقه توحيدى
٥٢ ص
(١٣)
در حق و ظاهر و باطن بودن واجب تعالى است
٦٠ ص
(١٤)
در علم احاطى حق سبحانه است
٦٢ ص
(١٥)
در علم اول وثانى حق تعالى و اشاره به لوح و قلم , و انقطاع عارف سالك به حق سبحانه كه هنوز بمقام دهشت نرسيده است
٦٨ ص
(١٦)
در مقام دهشت عارف سالك , و در صدور خلق اول و بيان لوح و قلم است
٧٢ ص
(١٧)
در تناهى عالم خلق و لاتناهى عالم امر است
٧٨ ص
(١٨)
در پيدايش كثرت از وحدت , و در بيان عالم ربوبى و عالم امر و خلق , و اشارت به سدرة المنتهى , و تسبيح ماسوا و قوس نزول و صعود آنها است
٨١ ص
(١٩)
در اثبات وجود حق تعالى به برهان ان , و برهان صديقان است
٨٩ ص
(٢٠)
اين فص تتمه و نتيجه فص قبلى است
١٠٠ ص
(٢١)
در عجز قواى مدرك ظاهر و باطن از احاطه علمى به حق سبحانه است
١٠٥ ص
(٢٢)
اين فص در لذت و الم قواى مدركه است , و باب معرفت نفس فصوص فارابى است
١١١ ص
(٢٣)
در كمال نفس مطمانه و منتهاى لذت اوست
١١٧ ص
(٢٤)
در تشبه قواى مدركه به مدركاتشان , و در اتصال بى تكيف و بى قياس نفس به حضرت حق گاه شهود است
١٢٢ ص
(٢٥)
در دفع ايرادى بر تعريف لذت و الم , و علت اشمئزاز نفوس از عرفان به حق و تحصيل معارف حقه است
١٢٩ ص
(٢٦)
در اين كه قواى نفس هرگاه امراض آنها از آنها زايل شوند ادراك لذت و الم خود مى كنند
١٣٢ ص
(٢٧)
در بيان حجابهاى انسان از وصول بكمال حقيقى , و در توصيه به تجرد از غواشى , و اشارت بمقامات انسانى است
١٣٥ ص
(٢٨)
فص عشق است كه شمسيه عقد فصوص است
١٤٨ ص
(٢٩)
در بيان احوال عارف به مقام شهود حق رسيده , مى باشد
١٥٦ ص
(٣٠)
در اطاعت و بندگى آسمان و زمين و آب و باران و انسان است
١٦٥ ص
(٣١)
در اين كه روح انسانى از عالم امر است
١٧٩ ص
(٣٢)
در اين كه انسان از دو گوهر روح و جسم است
١٨٣ ص
(٣٣)
در بيان خواص نفس نبوى است
١٨٨ ص
(٣٤)
در حقيقت ملك , و در نحوه استفاده نبى از آن در گرفتن وحى
٢٠١ ص
(٣٥)
در انقسام انسان به سر و علن است
٢٠٧ ص
(٣٦)
در تقسيم روح انسان به عامله و مدركه است
٢١٠ ص
(٣٧)
در اين كه نبات و حيوان با انسان در بسيارى از قوى شركت دارند
٢١٦ ص
(٣٨)
در عمل نشائى يعنى روح نباتى انسان است
٢١٧ ص
(٣٩)
در بيان عمل حيوانى است
٢٢٣ ص
(٤٠)
در بيان عمل خاص انسانى است
٢٢٧ ص
(٤١)
در بيان ادراك از راه مناسبت آن با انتقادش است
٢٣٦ ص
(٤٢)
در ادراك حيوانى و اشاره به قواى ظاهر و باطن آنست
٢٣٩ ص
(٤٣)
در تأثر حواس خمس ظاهر از محسوسات خارجى است
٢٤١ ص
(٤٤)
در تعريف حس بصر و كيفيت ادراك آنست
٢٤٤ ص
(٤٥)
در تعريف سمع و تشريح آلت آنست
٢٥٤ ص
(٤٦)
در تعريف لمس و قوه لامسه , و شم و ذوق است
٢٥٧ ص
(٤٧)
در تعريف قواى خمس باطن است
٢٦٢ ص
(٤٨)
در اين كه حواس ظاهر مدرك معانى صرف نيستند , و بعد از زوال محسوس حافظ صور مدركات خودشان هم نمى باشند
٢٨٣ ص
(٤٩)
در اين كه حواس باطن هم مدرك معانى صرف نيستند , ولى حافظ صور مدركاتشان بعد از زوال محسوس مى باشند
٢٨٦ ص
(٥٠)
در اين كه روح انسانى مدرك معانى صرف , و قابل اعتلاى به ملكوت اعلى , و ارتقاى به لذت عليا است
٢٩٢ ص
(٥١)
در بيان خواص روح قدسى است
٣٠٢ ص
(٥٢)
در بيان بعضى از احوال ارواح ضعيف عامى است
٣١٣ ص
(٥٣)
در اثبات حس مشترك و بعضى از خواص آن , و اشارت به نكاتى بلند در اصول عقائد حقه انسانى است
٣١٦ ص
(٥٤)
در اين كه محسوس بماهو محسوس معقول نمى شود , و بالعكس
٣٢٤ ص
(٥٥)
در اين كه تصرف حس در عالم خلق است , و تصرف عقل در عالم امر , و فوق خلق و امر از حس و عقل محجوب است
٣٢٩ ص
(٥٦)
در اين كه ذات احديت را به صفاتش ادراك توان كرد
٣٤٩ ص
(٥٧)
در بيان حقيقت ملك , و تمثل او براى انسان , و در بيان وحى است
٣٦٤ ص
(٥٨)
در قلم و لوح و كتاب و قضا و قدر و آسمان و زمين و طبقات ملائكه است
٤٢٩ ص
(٥٩)
در ترتب اسباب و انتهاى آنها به مسبب الاسباب , و در صفت اختيار است
٤٣١ ص
(٦٠)
در اين كه اراده و اختيار به اراده و اختيار ازلى منتهى مى گردد
٤٣٦ ص
(٦١)
در رؤيت بارى تعالى است
٤٤١ ص
(٦٢)
در بيان و تفسير صراح و ظاهر بودن حق سبحانه
٤٦٤ ص
(٦٣)
در اين كه ساتر ملاصق و مباين سبب خفاى حقيقت شى و حجاب مدرك از ادراك آنست
٤٧٠ ص
(٦٤)
در اين كه موضوع پنهان كننده حقيقت جلى است
٤٧١ ص
(٦٥)
در بيان قرب مكانى و معنوى و قرب به حق است
٤٩٥ ص
(٦٦)
در اين كه وجودى اكمل از وجود واجب نيست كه در نتيجه از شدت ظهور خفى است
٥٠٣ ص
(٦٧)
در ظهور جلائى و استجلائى حق سبحانه است
٥٠٩ ص
(٦٨)
در علم بارى تعالى به ماسوايش , و در اقسام قبل و بعد است
٥١١ ص
(٦٩)
در علم بارى تعالى به ذاتش و به كل , و در اين كه او كل الكل است
٥٣٤ ص
(٧٠)
در بيان كلمه حق و در ظاهر و باطن بودن حق , و اكتساب عبد مرصفات حق را و كيفيت حال او در آنحال است
٥٤٠ ص
(٧١)
در حد حد است
٥٥٩ ص
(٧٢)
در بيان موضوع است
٥٦٤ ص
(٧٣)
در تفسير بعضى از اسماى الهى از قبيل اول و آخر و طالب و غالب است
٥٦٦ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص
٤٠٠ ص
٤٠١ ص
٤٠٢ ص
٤٠٣ ص
٤٠٤ ص
٤٠٥ ص
٤٠٦ ص
٤٠٧ ص
٤٠٨ ص
٤٠٩ ص
٤١٠ ص
٤١١ ص
٤١٢ ص
٤١٣ ص
٤١٤ ص
٤١٥ ص
٤١٦ ص
٤١٧ ص
٤١٨ ص
٤١٩ ص
٤٢٠ ص
٤٢١ ص
٤٢٢ ص
٤٢٣ ص
٤٢٤ ص
٤٢٥ ص
٤٢٦ ص
٤٢٧ ص
٤٢٨ ص
٤٢٩ ص
٤٣٠ ص
٤٣١ ص
٤٣٢ ص
٤٣٣ ص
٤٣٤ ص
٤٣٥ ص
٤٣٦ ص
٤٣٧ ص
٤٣٨ ص
٤٣٩ ص
٤٤٠ ص
٤٤١ ص
٤٤٢ ص
٤٤٣ ص
٤٤٤ ص
٤٤٥ ص
٤٤٦ ص
٤٤٧ ص
٤٤٨ ص
٤٤٩ ص
٤٥٠ ص
٤٥١ ص
٤٥٢ ص
٤٥٣ ص
٤٥٤ ص
٤٥٥ ص
٤٥٦ ص
٤٥٧ ص
٤٥٨ ص
٤٥٩ ص
٤٦٠ ص
٤٦١ ص
٤٦٢ ص
٤٦٣ ص
٤٦٤ ص
٤٦٥ ص
٤٦٦ ص
٤٦٧ ص
٤٦٨ ص
٤٦٩ ص
٤٧٠ ص
٤٧١ ص
٤٧٢ ص
٤٧٣ ص
٤٧٤ ص
٤٧٥ ص
٤٧٦ ص
٤٧٧ ص
٤٧٨ ص
٤٧٩ ص
٤٨٠ ص
٤٨١ ص
٤٨٢ ص
٤٨٣ ص
٤٨٤ ص
٤٨٥ ص
٤٨٦ ص
٤٨٧ ص
٤٨٨ ص
٤٨٩ ص
٤٩٠ ص
٤٩١ ص
٤٩٢ ص
٤٩٣ ص
٤٩٤ ص
٤٩٥ ص
٤٩٦ ص
٤٩٧ ص
٤٩٨ ص
٤٩٩ ص
٥٠٠ ص
٥٠١ ص
٥٠٢ ص
٥٠٣ ص
٥٠٤ ص
٥٠٥ ص
٥٠٦ ص
٥٠٧ ص
٥٠٨ ص
٥٠٩ ص
٥١٠ ص
٥١١ ص
٥١٢ ص
٥١٣ ص
٥١٤ ص
٥١٥ ص
٥١٦ ص
٥١٧ ص
٥١٨ ص
٥١٩ ص
٥٢٠ ص
٥٢١ ص
٥٢٢ ص
٥٢٣ ص
٥٢٤ ص
٥٢٥ ص
٥٢٦ ص
٥٢٧ ص
٥٢٨ ص
٥٢٩ ص
٥٣٠ ص
٥٣١ ص
٥٣٢ ص
٥٣٣ ص
٥٣٤ ص
٥٣٥ ص
٥٣٦ ص
٥٣٧ ص
٥٣٨ ص
٥٣٩ ص
٥٤٠ ص
٥٤١ ص
٥٤٢ ص
٥٤٣ ص
٥٤٤ ص
٥٤٥ ص
٥٤٦ ص
٥٤٧ ص
٥٤٨ ص
٥٤٩ ص
٥٥٠ ص
٥٥١ ص
٥٥٢ ص
٥٥٣ ص
٥٥٤ ص
٥٥٥ ص
٥٥٦ ص
٥٥٧ ص
٥٥٨ ص
٥٥٩ ص
٥٦٠ ص
٥٦١ ص
٥٦٢ ص
٥٦٣ ص
٥٦٤ ص
٥٦٥ ص
٥٦٦ ص
٥٦٧ ص
٥٦٨ ص
٥٦٩ ص
٥٧٠ ص
٥٧١ ص
٥٧٢ ص
٥٧٣ ص
٥٧٤ ص
٥٧٥ ص
٥٧٦ ص
٥٧٧ ص
٥٧٨ ص
٥٧٩ ص
٥٨٠ ص
٥٨١ ص
٥٨٢ ص
٥٨٣ ص
٥٨٤ ص
٥٨٥ ص
٥٨٦ ص
٥٨٧ ص
٥٨٨ ص
٥٨٩ ص
٥٩٠ ص
٥٩١ ص

نصوص الحکم برفصوص الحکم - حسن زاده الآملي، الشيخ حسن - الصفحة ٣٠٩ - در بيان خواص روح قدسى است

در سفر اول و سوم تعبير هر دو يكى است و مال تعبيرشان در دوم و چهارم نيز يكى است زيرا فى الحق كه در سفر دوم بتعبير جناب صدرالمتالهين است همان سفر من الحق الى الحق است كه سير در اسما و صفات الهى است . و فى الخلق كه در سفر چهارم بتعبير آن جناب است همان من الخلق الى الخلق بتعبير مرحوم قمشه اى است .

عارف نامور فخر الدين عراقى در لمعات و همچنين عارف بزرگوار عزيز الدين نسفى در مؤلفاتش از انسان كامل و مقصد اقصى و زبدة الحقائق كه مختصر مبدأ و معاد او است . سلوك را كه عبارت أخرى سفر است بدو قسم گفته اند يكى سير الى الله و يكى سير فى الله .

نسفى در انسان كامل ( ص ٨٤ ) گويد : پيش از ما مشايخ در سلوك كتاب بسيار جمع كرده اند و در جمله اين گفته اند كه سلوك سير الى الله و سير فى الله است و اين بيچاره در چند رساله اين چنين هم گفته است كه سلوك سير الى الله و سير فى الله است .

در زبدة الحقائق گويد : سلوك عبارت از سير الى الله و سير فى الله است سير الى الله نهايت دارد اما سير فى الله نهايت ندارد يعنى سلوك عبارت از رفتن است از اقوال و افعال و اخلاق بد باقوال و افعال و اخلاق نيك و از هستى خود بهستى خداى چون سالك بر اقوال و افعال و اخلاق نيك ملازمت نمايد انوار معارف بر وى ظاهر گردد و حقائق اشياء كماهى بر وى منكشف شود و از هستى خود بميرد و بهستى خداى زنده گردد ( ص ٢٣٩ مجموعه يا شرح اشعة اللمعات جامى و چندين رساله ديگر ) . جز اينكه نسفى در همه مؤلفاتش اين نحوه تقسيم بدو قسم سلوك را به مشرب اهل عرفان طورى دانسته است و بمشرب اهل وحدت طورى و در رساله مقصد اقصى گويد بدانكه :

معنى سلوك سير است و سير بر دو قسم است سير الى الله و سير فى الله سير الى الله نهايت دارد اما سير فى الله نهايت ندارد اهل عرفان ميگويند كه سير الى الله عبارت از آنست كه سالك چندان سير كند كه خداى را بشناسد چون خداى را شناخت سير الى الله تمام شد اكنون