روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٦٤ - ترجمه

امّا مرثد بن سعد گفت:اللّهم اعطنى برّا و صدقا،بار خدايا مرا برّى و صدقى بده،بدادند او را آنچه خواست.قيل گفت:من آن خواهم كه به قوم من رسيد،گفتند:هلاك رسيد به ايشان،گفت:روا باشد،لا حاجة لي فى البقاء بعدهم،مرا پس از ايشان [١]زندگانى نمى‌يابد،باد در آمد و او را هلاك كرد.

لقمان بن عاد گفت:بار خدايا،مرا عمرى دراز بده [٢].گفتند:چه مقدار خواهى؟گفت:عمر هفت كركس [٣]،چون كركس از خايه برآمدى [٤]او برگرفتى [٥]و مى‌پروريدى [٦]تا بمردى [٧]و نر [٨]اختيار كردى براى قوتش تا به مردن،آنگه ديگرى را برگرفتى و مى‌پروريدى تا به مردن،همچنين تا [٩]نوبت به هفتم رسيد،و گفتند:هر كركسى را پانصد سال عمر باشد،و گفتند:هشتاد سال چون كركس به هفتم رسيد،پسر برادرى بود او را،گفت يا عم!عمر تو همين [١٠]يك كركس مانده است،او گفت:هذا لبد،و«لبد»به زبان ايشان دهر بود[١٦٥-پ]يعنى هميشه، گفت:اين هميشه بخواهد ماند [١١].

چون عمر لبد به سر آمد،آن روز بامداد [١٢]كركسان ديگر بپريدند و لبد بيفتاد [١٣]و بر نتوانست خاست [١٤].[چون لبد برنخاست] [١٥]لقمان بيامد تا بنگرد تا لبد را چه شده [١٦]است!در خود فتورى يافت كه پيش از آن نيافته بود،لبد را گفت:انهض يا لبد،برخيز يا لبد،و خواست تا او را برانگيزد،لبد بر نتوانست