و قصّه،كلامى باشد بعضى براثر بعضى،من قولهم:قصّ أثره إذا اتّبعه، و منه القصاص لأنّه يتلوا الجناية،و منه القصّ الّذي هو القطع لأنّه قطع على وجه التّتابع كقصّ الأظفار،و منه القصّة للطّرّة لأنّها مقطوعة على وتيرة واحدة.

و قوله: بِعِلْمٍ ،در او دو قول گفتند:يعنى آنچه ما به ايشان گوييم از سر عالمى گوييم،و مراد به علم عالمى است،و قول دوم آن است كه:مراد به علم معلوم است،كقوله تعالى: وَ لاٰ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلاّٰ بِمٰا شٰاءَ [٢].آنگه سؤال مؤمنان بر وجه تذكير و تنبيه باشد.و سؤال كافران[١٣٥-ر]بر وجه توبيخ و تقريع تا به مقدار آن‌كه كافران را غم و وحشت[بود] [٣]مؤمنان را سرور و بهجت بود.آنگه سؤال پيغامبران هم بر وجه تقريع و ملامت كافران بود،چنان كه در قصّۀ عيسى-عليه السّلام-برفت في قوله: أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنّٰاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلٰهَيْنِ مِنْ دُونِ اللّٰهِ [٤]،دگر آن‌كه قومى منكر باشند پيغامبران را في قوله: مٰا جٰاءَنٰا مِنْ بَشِيرٍ وَ لاٰ نَذِيرٍ [٥]،و اين وجه ضعيف است براى آن‌كه معنى آيت آن است:(لئلا يقولوا ما جاءنا من بشير و لا نذير).

اگر گويند:چگونه جمع كنى از ميان اين دو آيت،و مناقضه چگونه زائل كنى ميان ايشان-اعني هذه الآية و قوله: وَ لاٰ يُسْئَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ [٦]،در يك آيت نفى سؤال كرد و در دگر آيت اثبات سؤال كرد-و اين مناقضه باشد؟ يك جواب آن است كه:نفى سؤال از مجرمان نفى سؤال استعلام و استرشاد

[١] .اساس:برآوريم،با توجّه به مج،وز تصحيح شد.

[٢] .سورۀ بقره(٢)آيۀ ٢٥٥.

[٣] .اساس:ندارد،با توجّه به مج،وز افزوده شد.

[٤] .سورۀ مائده(٥)آيۀ ١١٦.

[٥] .سورۀ مائده(٥)آيۀ ١٩.

[٦] .سورۀ قصص(٢٨)آيۀ ٧٨.