تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٦٠ - تفسير ابيات

پشت وپناه راه هاى خطرناك ياران با خلوصاند ، بلكه اگر نيكو بنگرى راه واقعى كه مستقيما تو را به مقصد رهنمون خواهد گشت ، همان يار با وفا است . موقعى كه به محفل روحانى ياران بار يافتى ، سكوت اختيار كن وخود را نگين حلقهء آن جمع منما . مگر نمى بينى كه مسلمانان در نماز جمعه خاموش وبا يك انديشه صفها كشيده وبه معراج الهى به پرواز درمى آيند .
رخت به سر منزل خاموشى بكش وبراى پيدا كردن نشان راه حق وحقيقت از هر گونه نام ونشان درگذر .
پيامبر ما فرمود : در پيمودن اقيانوس زندگى موقعى كه راه را گم كردى به ياران من كه ستارگان آسمان حقاند درنگر وراه خود را پيدا كن . ديده بر ستارگان باز كن ودر جستجوى راه باش وزياد سخن بازى مكن ، زيرا سخن نظر وانديشه را به تشويش مى اندازد -
گر دو حرف صدق گويى اى فلان گفت تيره در عقب گردد روان
مگر اى واله سخن پردازى ، نشنيده‌اى كه الكلام يجر الكلام سخن هميشه سخن ديگر را به دنبالش مى كشد ، نه اين كه انديشه را به كار بياندازد . لذا تا بتوانى حتى سخن راستين را شروع مكن ، زيرا اختيار سخنى كه در دنبالش خواهد آمد از دست تو خارج مى گردد . متوجه باش -
نيست در ضبطت چو بگشادى دهان از پى صافى شود تيره روان
تنها معصومين مانند پيامبر ما هستند كه سخن از روى هوا نمى گويند . اى مرد الهى به حال درونى بپرداز وسخنور درون باش ومانند من سخرهء قال ومقال مباش .