تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٥٣ - آيه

((١٥٩٨)) اين نخواندى كالكلام اى مستهام فى شجون جرّه جرّ الكلام
((١٥٩٩)) هين مشو شارع در آن حرف رشد چون سخن بىشك سخن را مى كشد
((١٦٠٠)) نيست در ضبطت چو بگشادى دهان از پى صافى شود تيره روان
((١٦٠١)) آنكه معصوم ره وحى خداست چون همه صاف است بگشايد رواست
((١٦٠٢)) زان كه ما ينطق رسول بالهوى كى هوا زايد ز معصوم خدا
((١٦٠٣)) خويشتن را ساز منطيقى ز حال تا نگردى همچو من سخرهء مقال
آيه « فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وليَبْكُوا كَثِيراً جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ٩ : ٨٢ » (١) ( اندكى بخندند وزياد خواهند گريست ، اين پاداش اندوخته هاى آنان است ) .
« واَلَّذِينَ اِسْتَجابُوا لِرَبِّهِمْ وأَقامُوا اَلصَّلاةَ وأَمْرُهُمْ شُورى بَيْنَهُمْ ومِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ٤٢ : ٣٨ . » (٢) ( مردم با ايمان كسانى هستند كه خدايشان را اجابت كردند ونماز را بر پا داشتند وامور آنان در ميانشان با مشورت انجام مى شود واز آن چه كه به آنان روزى كرده‌ايم انفاق مى كنند ) .
« وما يَنْطِقُ عَنِ اَلْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى ٥٣ : ٣ - ٤ . » (٣) ( پيامبر از روى هوى سخن نمى گويد . گفتهء او چيزى جز وحى كه به او مى رسد نيست . )

(١) سوره التوبه ، آيهء ٨٢ . .
(٢) سوره الشورى ، آيهء ٣٨ . .
(٣) سوره النجم ، آيهء ٣ و ٤ . .