تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٧١ - آنان كه مى خواهند معاش و نام و عنوانشان را به مردم تحميل كنند ، در حقيقت كالبد بىروح خود را بر دوش مردم مى گذارند و شايستهء زندگى مستقل نيستند

دستور ، آن عده را مى ديدم كه اگر تازيانه از دست يكى از آنان به زمين مى افتاد ، از كسى نمى خواست كه آن را بردارد وبه او بدهد ، بلكه خودش برمى داشت )

((٣٢٣)) نام ميرىّ ووزيرى وشهى نيست الَّا درد ومرگ وجان دهى
((٣٢٤)) بنده باش وبر زمين رو چون سمند چون جنازه نه كه بر گردن نهند
((٣٢٥)) جمله را حمال خود خواهى كفور بار مردم گشته چون اهل قبور
آنان كه مى خواهند معاش ونام وعنوانشان را به مردم تحميل كنند ، در حقيقت كالبد بىروح خود را بر دوش مردم مى گذارند وشايستهء زندگى مستقل نيستند ما كه بالعيان مى بينيم خود مردم توانايى كشيدن بار خود را ندارند ، ما كه مى بينيم اختيار وآزادى مردم از حد يك پالان پاره پاره كه با كمترين تمايلات به اين سو وآن سو مى گردد وپشت آنان را زخم مى كند ، چرا بار سنگين زندگى مادى ونام وعنوان اعتبارى خود را هم بر پشت زخم آنان تحميل كنيم ؟ خداوند متعال قدرتى را كه براى بعضى از افراد عنايت مى فرمايد ، وجامعه با نام وعنوان مخصوصى آن را مى پذيرد ، امانتى است براى برداشتن بارى كه بر دوش مردم چه از طرف طبيعت وچه از طرف عوامل مزاحم انسانى سنگينى مى كند . نه اين كه خود آن قدرت ونام وعنوان بارى سنگين به دوش مردم باشد .
آفرينندهء مطلق مى فرمايد :
« اَلَّذِينَ يَتَّبِعُونَ اَلرَّسُولَ اَلنَّبِيَّ اَلأُمِّيَّ اَلَّذِي يَجِدُونَه مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي اَلتَّوْراةِ واَلإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ويَنْهاهُمْ عَنِ اَلْمُنْكَرِ ويُحِلُّ لَهُمُ اَلطَّيِّباتِ ويُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ اَلْخَبائِثَ ويَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ واَلأَغْلالَ اَلَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ ٧ : ١٥٧ . . . » (١)

(١) سوره الاعراف ، آيهء ١٥٧ . .