تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣١٨ - يك بيان ديگر در بارهء عدم منافات ميان سرور شهادت و تاثر ساير زنده ها

در اين هنگام همه ياران پيامبر كه در پيرامونش گرد آمده بودند گريستند .
پيامبر فرمود : براى چه گريه مى كنيد ؟ ياران پيامبر عرض كردند : براى چه گريه نكنيم ، در حالى كه اخيار ومردان با شرف وفضيلت ما رفتند .
پيامبر فرمود : گريه نكنيد ، زيرا مثل امت من باغى است كه باغبانهايى به اندازهء قدرت ومهارت خود ، آن را [ اصلاح وتقويت نموده ومى رويانند ] چاه هايش را اصلاح مى كنند وبه جريانش مى اندازند ومجراهاى آبش را آماده مى كنند وشاخه ها وبرگهاى خشك درختانش را مى زنند وبه اين ترتيب هر دسته‌اى را در هر دوره‌اى اطعام مى كنند وبهره ور مى سازند وشايد كه آخرين بهره بردارىها از اين باغ موقعى است كه شاخه هاى پر ميوه اش عالىتر از هر موقع خواهد بود وسوگند به خدايى كه مرا به حق مبعوث به رسالت فرموده است ، عيسى بن مريم عليها السلام جانشينانى از حواريونش را در امت من خواهد ديد . ) [١] همين مضمون را على بن موسى معروف به سيد ابن طاوس پس از نقل دو بيت زير از سيد مرتضى علم الهدى :

لهم جسوم على الرمضاء مهملة وانفس فى جوار الله يقريها كان قاصدها بالضر نافعها وان قاتلها بالسيف محيها (
بدنهاى شهداى كربلا در مقابل آفتاب سوزان افتاده وارواح آنان در همسايگى وبارگاه خداوندى مورد پذيرايى ونوازش بود . گويى آنان كه تصميم به وارد ساختن ضرر به آن شهدا گرفتند ، به آنان نفع رسانيدند وكشندگانشان آنان را زنده نمودند ) .
مى گويد : اگر تبعيت از سنت وكتاب در اقامهء شعاير اظهار مصيبت حكم نمى كرد . . . ما به ياد داستان عاشورا لباس شادى مى پوشيديم وبه تبريك نعمت عظماى شهادت كه نصيب آن شهداى راه حق گشته است ، شاديها مى كرديم . »

[١] مقاتل الطالبين ، ابو الفرج اصفهانى ، ص ١٣ . .