و پاسخ از اين اشكال اين است كه داستانهاى قرآن بمنظور هشدار و بشارت اين امت اسلامى است كه روش و سنت الهى چنين است همچنان كه در بنى اسرائيل امامان و پيشوايانى قرار داديم در اين امت هم افرادى را كه داراى صفت صبر و يقين هستند امام و پيشوا و رهبر معنوى قرار خواهيم داد. علاوه بر اين رسول خدا ٦ فرموده. آنچه در بنى اسرائيل واقع شده و آن حوادثى كه رخ داده در اين امت هم بدون كم و كاست واقع خواهد شد و من جمله از آن امور داستان موسى و آمدن كتاب براى موسى و قرار دادن امامان از نسل هارون برادر موسى است و نظير اين است: آمدن كتاب براى پيغمبر و قرار دادن امامان از نسل برادر و پسر عموى رسول خدا و اولاد طاهرين همچنان كه حضرت در باره على ٧ فرمود انت منى بمنزلة هارون من موسى تو نسبت به من مانند هارون هستى نسبت به موسى فلا تكن في مريه من لقائه. گفته شده منظور اين است كه اى پيغمبر. تو از سقوط عملى قرآن تعجب مدار. امت تو پس از تو باين قرآن عمل نميكنند ولى ما پس از تو امامانى قرار مى‌دهيم كه جامعه و امت را هدايت و راهنمائى مى‌كنند همچنان كه در بنى اسرائيل قرار داديم. و مفسران در بيان معناى اين آيه وجوهى ذكر كرده‌اند.

١- چون آيه در باره موسى ٧ است خداوند به پيامبر ميفرمايد تو در موضوع ملاقات موسى در شب معراج شكى نداشته باش. ٢- يعنى در ملاقات موسى با كتاب ٣- ملاقات تو با كتاب ٤- ملاقات و ديدن آزارها همچنان كه موسى اذيت و آزار ديد.

(البته اين وجوه قابل اعتماد نيست و با آيه تطبيق ندارد. و ميتوان گفت منظور لقاء اللَّه است كه حتمى الوقوع است) و جعلناه هدى موسى را راهنما قرار داديم و يا كتابى را كه باو نازل نموديم. يهدون.

مردم را هدايت مى‌نمودند باحكام و حقايقى كه در كتاب است بامرنا. كه آنان را مامور ساختيم و يا به آنان توفيق داديم لما صبروا. چون صبر بر طاعت داشتند و يا بر اذيت قوم خود و كفار صبر كردند و يا از لذائذ مادى دنيا صبر كرده و چشم پوشيدند و كانوا- بآياتنا يوقنون. در آيات ما كمترين شك و ترديدى نداشته و كمال معرفت را در حق او داشتند. فشكر اللَّه ذلك خداوند هم از صبر حضرت در جميع احوال و حوادث تقدير نمود و شكر خدا از بندگان بمعناى قبولى عمل و جبران آن به احسان و اكرام و پاداش دنيا و آخرت است‌ وَ تَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ‌. اول آيه چنين است: