ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٦ - *(رسول خدا

٧٨- و روايت شده است: كه وضو حدّى و حكمى از احكام خداوند است تا (در مقام آزمودن) خداوند بداند چه كسى او را اطاعت ميكند و چه كسى عصيان او مينمايد، و به تحقيق مؤمن را هيچ چيز نجس نميسازد و تنها مثل روغن او را كفايت ميكند (يعنى براى غسل و وضو مثل روغن مالى كه از اسراف خوددارى گردد).

٧٩- و امام صادق ٧ فرمود: هر كس از وضوى خود تعدّى كند (زياده از مقرّر بشويد يا آب بريزد) همانند نقض‌كننده و باطل‌كننده آنست.

٨٠- و در اين مورد حديث ديگرى است با اسناد منقطع يا بريده (كه يكى از راويان بهر دليل معلوم نيست) و آن را عمرو بن ابى المقدام روايت كرده گويد: كسى كه از امام صادق ٧ شنيده بود براى من حديث كرد كه آن حضرت فرمود:

همانا من در شگفتم از كسى كه از دو بار دو بار وضو گرفتن روى‌گردانست و حال آنكه رسول خدا ٦ دو بار دو بار وضو ميساخت، همانا رسول خدا ٦ براى هر فريضه و هر نماز (واجب يا سنّت) تجديد وضو ميكرد.

پس معنى حديث آنست كه، همانا من تعجب ميكنم از كسى كه از تجديد وضو روى ميگرداند در صورتى كه پيامبر ٦ آن را تجديد مينمود. و آن خبرى كه روايت شده (كه هر كس بر دو بار بيفزايد يا زياده بر دو بار انجام دهد ثواب ندارد) آنچه را بيان كردم تأييد و تأكيد ميكند و معناى آن اينست كه تجديد وضو پس‌