ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٢١ - سجده شكر و ذكر آن

ميگويند آن سجده شكر است، فرمود: جز اين نيست كه شكر آنست كه هر گاه خداوند به بنده‌اش نعمتى عطا فرمود بگويد: «سبحان الّذي سخّر لنا هذا و ما كنّا له مقرنين. و إنّا إلى ربّنا لمنقلبون. و الحمد للَّه ربّ العالمين» (منزّه است آن كس كه اين را براى ما مسخّر و مطيع ساخت و ما توان آن نداشتيم كه با او مقاومت كنيم و ما بسوى پروردگارمان بازگشت‌كننده‌ايم و ستايش مخصوص معبودى است كه پروردگار عالميان است).

شرح: «كاملا واضح است كه امام ٧ تقيّه فرموده و طفره رفته است و موافق مذهب عامّه پاسخ فرموده، و خبر ظاهرش منع است امّا زير پوشش تقيّه امضاء سؤال است».

٩٧٤- و اسحاق بن عمّار از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود:

موسى بن عمران ٧ هر گاه از نماز فارغ ميشد روى بر نمى‌تافت تا اينكه گونه راست را بر زمين مى‌نهاد و بعد گونه چپ را.

٩٧٥- و امام باقر ٧ فرمود: خداوند تبارك و تعالى به موسى ٧ وحى فرستاد: آيا ميدانى چرا از ميان مردم تو را به سخن گفتن با خود برگزيدم؟

موسى ٧ عرض كرد: پروردگارا، نه نمى‌دانم، خداوند فرمود: من بندگانم را زير و رو كردم (آزمايش نمودم) و در ميان آن خاكسارتر و فروتن‌تر از تو نسبت بخود