ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٢٢ - سجده شكر و ذكر آن

نيافتم، اى موسى براى اينكه چون تو از نماز فارغ ميشوى روى خود را بر خاك مى‌نهى. (يعنى اظهار كوچكى و ناچيزى مينمايى).

٩٧٦- و امام صادق ٧ فرمود: براستى كه آن بنده كه چون بسجده رود آنقدر يا ربّ يا ربّ بگويد تا نفسش قطع شود، خداوند تبارك و تعالى به او گويد:

لبّيك، بلى بگو حاجتت چيست تا بدهم.

٩٧٧- و امام سجّاد على بن الحسين عليهما السّلام در سجده‌اش مى‌گفت:

پروردگارا، اگر من تو را نافرمانى كرده‌ام، پس در محبوبترين چيزى كه در نزد تو است اطاعتت كرده‌ام و آن ايمان بتو است كه بدان بر من تفضّل فرمودى نه آنكه من بر تو منّتى داشته باشم، و نافرمانى تو را در دشمن‌ترين چيزهائى كه به نزد تو است ترك كرده‌ام و آن اينست كه براى تو فرزندى يا شريكى اتّخاذ كرده باشم و اين نيز از كرم و فضل تو است نسبت بمن نه خدمتى از جانب من بسوى تو، امّا آن نافرمانيهاى من در پاره‌اى كارها، نه از روى ستيز و دشمنى بوده، و نه از سركشى و نخوت و امتناع از پرستش تو، و نه از روى انكار و عدم پذيرش پروردگاريت، بلكه پيروى از هوايم كردم و بعد از آنكه حجّتت بر من تمام و بيانت روشن بود شيطان مرا از ثبات بلغزانيد، و اكنون اگر عقوبتم كنى بر من ستم نكرده‌اى، و اگر لغزشم را ببخشائى و از من درگذرى بر من رحم آورده‌اى و آن از بزرگوارى و كرم تو است اى مهربانتر از