ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٢ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

پادشاهى دنيا را نيز مخصوص او ميداند و اعتقاد و اقرار بدين ترتيب دارد،

«إيّاك نعبد» (يعنى: فقط ترا پرستش مى‌كنيم) و اين نشان ميل و رغبت و روى آوردن و نزديكى جستن به خداوندى است كه نام و يادش بلند مرتبه است، و بيان اخلاص و پاكدلى و پاك نيّتى است در عمل براى خداوند متعال نه ديگرى جز او، وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‌ (يعنى: و تنها از تو استعانت جوئيم و يارى خواهيم) اين لفظ بيان زياده‌طلبى و افزون خواهى از توفيق خداوند براى انجام عبادت است. چه بنده ميداند كه به عبادت پروردگارش روى آورده و به يارى او موفق به اين عمل شده پس افزونى اين مراتب را ميخواهد و دوام آن را، و پياپى بودن آن نعمتها كه خداوند به او كرامت فرموده و ياريش نموده است «إهدنا الصّراط المستقيم» (يعنى: بار خدايا ما را به راه مستقيم و راست و مصون از هر گونه كجى و ناراستى هدايت فرما) بنده، چون اين كلام را مى‌گويد در واقع از پروردگار خود ميخواهد كه او را بسوى كمالات و مراتب والائى كه هنوز بدان نرسيده هدايت فرمايد و در دينش رهنمون گردد، و نيز اين چنگ زدن و آويختن بريسمان الهى است، و خواهش براى افزون و زيادتى در معرفت و شناخت شايسته نسبت به پروردگار خويش عزّ و جلّ، صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ‌ (يعنى: ما را به راه آنان كه برايشان نعمت ارزانى داشته‌اى هدايت فرما) تأكيدى است براى توضيح سؤال و خواهش و مبالغه در آن و رغبت به پيشگاه ذات أقدس الهى، و ياد نعمتهائى است كه خداوند متعال بر دوستان خود انعام فرموده، و برانگيختن ميل و رغبت براى نعمتى همانند آن نعمتها، غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ‌ (يعنى: نه آن كسانى كه بواسطه انديشه‌ها و اعمال خود مستوجب خشم الهى شده و مورد غضب قرار گرفته‌اند) و اين پناه جستن و استمداد بنده براى بيزارى او است از