ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٦٩ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

و با باد دهان به محلّ سجده‌اى ندم (همان عمل پف يا فوت كردن بوسيله دميدن با دهان) و چون خواهى بدمى بايد اين كار قبل از داخل شدن در نماز باشد، در سه مورد دميدن با هواى دهان يا پف كردن مكروه است: اوّل: در محلّ سجده بهنگام نماز، دوّم: بر افسون (هر چند قرآن و دعا باشد) سوّم: دميدن بر غذاى گرم كه خنك شود، و در موقع نماز آب دهان و خلط بينى مينداز، كه هر كس آب دهانش را در هنگام نماز براى بزرگداشت و احترام به عظمت خداوند متعال نگه دارد و بيرون نريزد خداوند عزّ و جلّ تا زمان مرگ طبيعى او را تندرستى و سلامت عطا فرمايد.

و دستهايت را با گفتن «اللَّه أكبر» تا حد گلوگاه يا گودى گردن (كه موضع نحر باشد) بالا ببر (بنحوى كه ابتداى تكبير همزمان با ابتداى بلند كردن دست باشد و چون دستها محاذى گودى گردن رسيد تكبير تمام شود) و دو كف دست خود را از محاذى گوشهايت كه حدود گونه‌هاى تو است نگذران و بالاتر نبر، سپس دستها را بطور كامل باز كن و سه بار تكبير بگو و بعد اين دعا را بخوان: «اللّهمّ أنت الملك الحق المبين، لا إله إلّا أنت سبحانك و بحمدك، عملت سوءا و ظلمت نفسى، فاغفر لي ذنوبي، إنه لا يغفر الذّنوب إلّا أنت».

(يعنى: بار خدايا توئى پادشاه و پادشاهى مخصوص تو است و تو حقّ ثابت و پايان ناپذيرى و هر آنچه غير تو است همه ناچيز و باطل است، و توئى كه موجودات را از كتم نيستى ظاهر ساختى، هيچ خداوند و معبودى جز تو نيست، ترا منزّه ميدانم از همه آنچه كه تو را در خور نيست، تو را حمد و سپاس ميگويم، من بسيار بدى مرتكب شده‌ام كه در واقع ظلم و ستم بر خودم كرده‌ام، پس گناهانم را بيامرز و مرا مورد