ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٤٤ - *(باب) * *(چگونگى اذان و اقامه و ثواب كسى كه اذان بگويد) *

آن حضرت به او فرمود كه در خانه خود صدايش را به اذان بلند نمايد، هشام گويد: من اين كار را انجام دادم و خداوند متعال بيمارى را از تن من بيرون برد و فرزندانم را بسيار ساخت. راوى او محمّد بن راشد گويد: من نيز هميشه بيمار بودم، و هيچ گاه خالى از بيمارى نبودم، همين طور عدّه‌اى از خدمتكارانم و عيالم پيوسته بيمار بودند تا جايى كه گاه تنها مى‌ماندم و هيچ كس نبود كه مرا خدمت و تيمار كند، وقتى اين خبر را از هشام شنيدم خود بدان عمل كردم (به صداى بلند در خانه خود اذان گفتم) و خداوند از من و همراهان و عيالم بيماريها را برطرف ساخت خدا را بر اين نعمت شكرگزارم.

٩٠٤- روايت كرده‌اند كه هر كس اذان را بشنود، و همانند مؤذّن هر چه او ميگويد وى نيز بگويد، روزيش زياده شود.

٩٠٥- روايت كرده‌اند از عبد اللَّه بن على كه گفت: زمانى من كالا و مال التّجاره خود را از بصره به مصر بردم، و وارد آن شهر شدم، روزى در راهى عبور ميكردم كه ناگاه چشمم به پيرمردى بلند قامت و بسيار تيره رنگ و سياه پوست افتاده كه موى سر و ريشش سپيد بود، و دو جامه يا بالا پوش كهنه بر تن داشت، كه يكى سياه و ديگرى سفيد رنگ بود، پرسيدم اين مرد كيست؟ گفتند: او بلال صحابى رسول خدا ٦ است. بى‌درنگ چند لوح (كه در قديم بر آن چيز مى‌نوشتند) يا دفتر