ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣٢ - *(باب) * *(چگونگى اذان و اقامه و ثواب كسى كه اذان بگويد) *

كارها متروك ماند.

٨٧٣- حسن بن سرى از امام صادق ٧ روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: يكى از سنّت‌هاى رسول خدا ٦ اينست كه وقتى شخصى اذان مى‌گويد دو انگشت خويش را در سوراخهاى گوش‌هايش فرو كند.

٨٧٤- و خالد بن نجيح از آن حضرت (امام صادق ٧) روايت كرده كه فرمود: أذان و إقامه (از جهت إعراب) بايد مجزوم خوانده شود (يعنى آخر همه فصلهاى آن بدون حركت و ساكن باشد) و در حديث ديگرى وارد شده كه آخر أذان و اقامه را بايد وقف كرد.

٨٧٥- و زراره از امام محمّد باقر ٧ روايت كرده كه [آن حضرت‌] فرمود:

كافى نيست تو را اذان مگر آنچه را كه خود گوش فرا دارى و بشنوى يا آن را بفهمى و (منظور اينست كه آنقدر صداى خود را بلند كنى كه لا أقل خود صوت خود را بشنوى نه آنكه آنقدر آهسته بگوئى كه خود نشنوى) و الف و هاء را نيكو ظاهر ساز، و صلوات فرست بر پيامبر و آل او ٦ هر گاه كه از آن حضرت نام مى‌برى، يا هر گاه شخصى ديگر در حضور تو از آن حضرت ياد مى‌كند و نام او را بر زبان ميراند؛ چه هنگام گفتن أذان و چه مواقع ديگر.

و هر چه صداى تو در أذان بلندتر و قويتر باشد بدون آنكه خود را به تعب اندازى‌