ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣١ - *(باب) * *(چگونگى اذان و اقامه و ثواب كسى كه اذان بگويد) *

فرمود: نه، هرگز چنين نخواهد شد بلكه زمانى براى مردمان پيش آيد كه أذان را (كوچك شمرده و از روى بى‌اعتنائى) تصدّى آن را بسوى بيچارگان و ضعيفان مى‌اندازند و همين بدنهاى ضعفا است كه خداوند عزّ و جلّ آن را بر آتش دوزخ حرام ميسازد.

٨٧٠- امير المؤمنين ٧ فرمود: آخرين سخنى كه با آن يا پس از آن از محبوب دلم رسول خدا ٦ جدا شدم اين بود كه فرمود: اى على وقتى نماز ميكنى چنان نماز كن كه متناسب با حال ضعيف‌ترين مأمومين پشت سرت باشد، و هرگز مؤذّنى برنگزين كه براى گفتن أذان مزد خواهد.

٨٧١- خالد بن نجيح از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

در أذان بايد بر آخر تكبيرات وقف كنند (يا تكبيرات را بايد مجزوم ادا كرد. همين طور سنّت است كه در اذان و إقامه بطور كلّى آخر همه فصلها را ساكن تلفّظ كنند) و نيز بايد هاء و الف را در تكبيرات يا در همه أذان و اقامه نيكو ظاهر سازند، (البتّه مراد از الف همزه است كه در اوّل اللَّه أكبر بكار رفته. يا شايد اعمّ از همزه و الف است كه همواره بصورت ساكن بكار ميرود).

٨٧٢- ابو بصير از امام باقر يا امام صادق عليهما السّلام روايت كرده كه فرمود:

همانا بلال (مؤذّن رسول خدا ٦) بنده نيكوكار و شايسته خداوند بود و گفت: من پس از رسول خدا ٦ ديگر براى كسى اذان نخواهم گفت، و از آن روز به بعد جمله «حىّ على خير العمل» يعنى بشتابيد براى انجام بهترين‌