ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤١٨ - *(باب قبله) *

اينكه مدّعى پيامبرى و آئين نوينى هستى باز رو بقبله ما عبادت ميكنى، پس رسول خدا ٦ از اين سخن آنان (و از اينكه بايد به بيت المقدّس رو كند و عبادت نمايد) بسيار اندوهگين شد، و چون پاره‌اى از شب بگذشت از خانه بيرون آمده، و به جوانب آسمان همى نگريست (گوئى بدنبال گم‌شده‌اى ميگردد يا انتظار حكم تازه‌اى را مى‌كشد) و چون صبح فرا رسيد نماز صبح را بجا آورد، و وقتى ظهر فرا رسيد و آن حضرت دو ركعت از نماز ظهر را خواند، جبرئيل ٧ نزد آن حضرت آمده و اين آيه را آورد: قَدْ نَرى‌ تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ‌- الآية- (يعنى: ما روى گرداندن تو را به جانب آسمان مى‌بينيم پس حتما روى تو را به سوى قبله‌اى كه دوست ميدارى و خشنودى خاطر تو بدان است خواهيم گرداند (كه قبله حضرت ابراهيم ٧ است) پس (هر كجا هستى) روى خود را بسوى مسجد الحرام بگردان- تا آخر آيه- بقره: ١٤٣) آنگاه جبرئيل دست آن حضرت را گرفت و روى آن حضرت را به جانب كعبه گردانيد و آنان كه پشت سر حضرت نماز مى‌گزاردند رويهاى خويش را به جانب كعبه گردانيدند بگونه‌اى كه مردان در جاى زنان قرار گرفتند و زنان در جاى مردان، و ابتداى نماز پيامبر رو به بيت المقدّس داشت و آخر نماز رو به كعبه، پس اين خبر به مسجدى در مدينه (گويند مسجد بنى عبد الاشهل بوده است) رسيد و مردمى كه در آن مسجد بودند دو ركعت از نماز عصر را خوانده بودند ايشان نيز رو بسوى كعبه كردند و ابتداى نماز ايشان بسوى بيت المقدّس و آخر نمازشان بسوى كعبه بود، پس آن مسجد را مسجد قبلتين (مسجد دو قبله) ناميدند، مسلمانان گفتند: اى رسول خدا آيا نمازهاى ما كه بسوى بيت المقدّس كرده‌ايم ضايع خواهد بود؟ پس خداوند عزّ و جلّ اين آيه را نازل فرمود: وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمانَكُمْ‌ يعنى: خداوند هرگز ايمانتان را تباه نخواهد كرد كه بجانب بيت المقدّس نماز كرده‌ايد) منظور از ايمان اين است كه‌