ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤١٩ - *(باب قبله) *

نمازتان را كه به سوى بيت المقدّس كرده‌ايد تباه نخواهد كرد (و خداوند تبارك و تعالى نماز را ايمان فرمود تا دلالت كند كه نماز خود ايمان است و نماز نكردن همان ايمان نداشتن است) و من اين حديث را به همان صورت كه وارد شده است (از حيث متن و سند بصورت كامل) در كتاب نبوّت ذكر كرده‌ام.

شرح: «كتاب نبوّت صدوق- عليه الرّحمه- از آثار مفقودشده عالم تشيّع است مانند بسيارى از آثار ديگر».

٨٤٦- از عبد الرّحمن بن أبى عبد اللَّه روايت شده كه از امام صادق ٧ پرسيده: هر گاه شخص كورى كه نميتواند جهات را تشخيص دهد بر غير قبله نماز گزارد و بعد متوجّه شود تكليفش چيست؟ آن حضرت فرمود: اگر در وقت متوجّه شد نماز را اعاده كند، و اگر وقت گذشته است ديگر اعاده نميكند، راوى گويد: سؤال كردم در مورد شخصى كه نماز بگزارد و هوا ابر باشد، سپس ابر بر طرف و هوا روشن شود و آگاه شود كه بر غير جهت قبله نماز كرده است چه بايد بكند؟ آن حضرت فرمود: اگر در وقت چنين شود نماز را بايد اعاده كند، و اگر وقت گذشته است ديگر اعاده نميكند.

شرح: «علماء اين حديث را حمل بر اين كرده‌اند كه اعمى بطور مطلق و غير اعمى در روز ابرى اگر سعى خود را بكار برده آنگاه نماز كنند مشمول حكم اين خبرند در غير اين صورت مطلقا بايد اعاده كنند چه در وقت و چه خارج از وقت. و نيز