ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٦٤ - باب در بيان مواضعى كه نماز در آن جايز است و مواضعى كه نماز در آن جايز نيست

بمعنى عام عوامل مضرّه) است.

تذكر: اين فتوا مغاير با فتواى مؤلف- رحمه اللَّه- در آخر باب نماز خوف و مطارده است چون در آنجا ميفرمايد: «و شخص عريان نشسته نماز ميگزارد ... تا آنجا كه ميگويد: و در آب و گل نماز را با ايماء بجا مى‌آورد و ركوعش كمتر و پستتر از سجود اوست» و همين درست است چنان كه نصوص دال بر اين معنى در جاى خود خواهد آمد.

٧٢٧- على بن جعفر از برادرش موسى بن جعفر عليهما السّلام سؤال كرد در مورد نماز در حمّامخانه‌ها، و آن حضرت پاسخ فرمود: اگر محلّ نماز خواندن پاكيزه و تميز باشد [نماز را] اشكالى نيست- منظور در رختكن حمّام است-. (توضيح: عبارت «منظور رختكن حمّام است» عبارت صدوق مؤلّف كتاب- رحمه اللَّه- است، و اين تأويل بسيار بعيد مينمايد چه رختكن خارج از محيط حمامخانه است، اگر چه نداشتن اشكال منافات با كراهت ندارد. و ظاهرا كراهت خواندن نماز در آن موضع بمعنى آنست كه ثوابش كمتر است).

و امّا گورها را جايز نيست كه قبله سازند يعنى در برابر آن بنماز ايستند يا قبرستان را مسجد كنند، يا اينكه در گورستان نماز گزارند، و اشكال ندارد كه در فاصله گورها بايستند و نماز گزارند بشرطى كه قبر يا قسمتى از آن برابر قبله نباشد. و مستحبّ است ميان نمازگزار و قبر از هر طرف ده ذرع فاصله باشد. و امّا در ميان راه‌هاى اصلى نماز گزاردن جايز نيست، و نيز در شاهراه نميتوان نماز كرد، امّا بر آن برآمدگيها كه‌