ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٢ - (در بيان آبها و پاكى و پاك آفرينى، و پليد شدن آنها)

گويد: «اين در صورتيست كه آب از نظر رنگ، بو و طعم تغيير نكرده باشد و احتمال اينكه بعدا افتاده داده شود.) و اگر موش و سگ از نانى خورده و يا بو بكشند، يعنى پوزه بر آن بزنند و بليسند آن قسمت را كه پوزه زده‌اند رها كرده و بقيّه را بخورند.

مترجم گويد: «با توجّه به اينكه بوئيدن به تنهائى موجب نجاست نيست ميتوان گفت اين حكم استحبابى است. امّا چون پوزه سگ و موش غالبا مرطوب است، ظاهرا دور ريختن و نخوردن نان به دليل برخورد بينى حيوان با نان و نيز سرايت رطوبت است. هر چند موش نجس العين نيست ولى نجاست خوار هست و احتمال آلوده بودن پوزه او زياد است».

و باكى نيست در وضو ساختن از آب چاله‌هائى كه در آن بول مى‌شود، تا زمانى كه رنگ آب بر بول غالب است و اگر به عكس بود و رنگ بول غالب بود، جايز نيست از آن وضو ساخت.

مترجم گويد: «هر گاه بول حيوانات حرام گوشت مراد باشد، پس حكم محمول بر كرّ بودن آب است. و اگر مراد بول حيوانات حلال گوشت است، در اينجا منع از گرفتن وضو به جهت غلبه رنگ بول بر آب براى سلب اطلاق است يعنى آن آب ديگر مطلق نيست و مضاف شده است».

و وضو ساختن با شير يا دوغ جايز نيست. زيرا وضو بايد با آب مطلق يعنى خالص گرفته شود و اگر يافت نشود بايد با خاك تيمّم كرد. (و مراد از وضو مطلق طهارت است).

و باكى نيست كه انسان با نبيذ وضو سازد. زيرا رسول خدا ٦ با آن وضو