ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٢١ - كفن كردن ميت و ترتيبات آن

و پنج كس هستند كه تا سه روز بايد برايشان (جهت دفن كردن) انتظار كشيد تا از مرگ آنان اطمينان حاصل شود، مگر اينكه دچار تغييرات از حيث بو و رنگ پوست شوند: كسى كه در آب غرق شده و صاعقه زده يا برق گرفته، كسى كه غشى بر او عارض شده، كسى كه در اثر شكم‌روش و اسهال مرده باشد، كسى كه در اثر فرو ريختن سقف يا آوار مرده باشد، و بالاخره كسى كه در اثر دود دچار خفگى شده باشد.

و كسى كه آبله گرفته بوده و مرده هر گاه خوف اين باشد كه موقع دست زدن به پوست او يك مقدارى از پوستش جدا شود و بيفتد فقط آب روى او ميريزند همچنين كسى كه اعضايش شكسته يا سوخته و كسى كه دچار جراحات و دمل است.

٤٣٨- أمير المؤمنين ٧ فرمود: هر گاه مرده‌اى در كشتى از دنيا رفته باشد غسل داده مى‌شود و حنوط و كفن شده، آنگاه سنگى بپاى او ميبندند و او را بدريا مياندازند.

٤٣٩- و روايت شده است در همين مورد (شخصى كه در دريا بميرد): او را در خمره‌اى قرار ميدهند و سر آن را محكم مى‌بندند و او را به آب مياندازند. البتّه اين احكام مربوط به مواقعى است كه امكان پهلو گرفتن كشتى و به ساحل رفتن نباشد (و گر نه بايد بساحل رفته و كلّيه احكام و مراسم معمول را در خشكى بجاى آورند).

٤٤٠- أمير المؤمنين ٧ فرمود: مرد يا زنى كه بايد سنگسار شود قبلا غسل داده ميشوند و حنوط و كفن ميگردند، بعد سنگسار شده و بر آنان نماز خوانده مى‌شود و