ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٠٢ - در بيان غسل مس ميت

غسل مسّ ميّت بر او لازم نيست ولى اگر او را پس از سرد شدن بدنش مسّ نمايد غسل بر او واجب مى‌شود، و هر كه مرده‌اى را پس از آنكه غسل داده شد مسّ نمايد غسل بر او واجب نيست.

٤٠٠- امام باقر ٧ فرمود: مسّ ميّت يا تماس و دست زدن و برخورد با هر يك از اعضاى او بهنگام جان كندن و بعد از غسل دادن او و نيز بوسيدن او هيچ كدام اشكالى ندارد.

و كسى كه جامه‌اش بجسد مرده‌اى ماليده شود لازمست قسمت تماس يافته را بشويد.

و غسل دهنده ميّت ابتدا از كفن شروع ميكند و آن را ميبرد، پس اول فرش را باز كرده ميگسترد و بعد كفن سرتاسرى را روى آن پهن ميكند و مقدارى از ذريره (ماده‌اى خوشبوكننده مشابه كافور) بر آن ميپاشد و آنگاه لنگ را روى حبره پهن ميكند، و باز مقدارى ذريره بر آن ميپاشد و سپس پيراهن را روى لنگ ميگستراند و باز مقدارى ذريره بر آن ميپاشد آنگاه دو قطعه چوب از درخت خرماى سرسبز و تازه تهيه ميكند كه در ازاى هر كدام باندازه استخوان ذراع باشد و اگر بقدر ذراع باشد يعنى فاصله مچ دست تا آرنج و يا يك وجب باشد اشكالى ندارد و بر لنگ و ازار و پيراهن او و آن پارچه‌اى كه حبر خوانده مى‌شود و آن دو قطعه چوب مينويسند: فلانى (نام ميت‌