ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٣٢ - *(غسل حيض و نفاس) *

زردى ديد وضو ميگيرد.

و زن حائض هر گاه در سفر پاك شد و آب بمقدارى كه براى غسل كفايت كند نداشت و هنگام نماز رسيد، اگر با او آن مقدار از آب باشد كه بتواند فرج خود را با آن بشويد، آن موضع را شسته و تيمّم بدل از غسل ميكند و نماز ميگزارد و براى شوهرش جايز است كه زن فرج خود را شسته و تيمّم كرده در آن حال با او نزديكى نمايد، و براى زنان جايز نيست كه فرج همجنسان را در ايّام حيض بنگرند (يعنى ديگران را براى استبراء بر نظر كردن به فرج خويش وادارند). زيرا ايشان از اين كار نهى شده‌اند. (بعضى از بزرگان «ينظران» خوانده‌اند و به تزئين معنى كرده‌اند).

٢٠٤- عبيد اللَّه بن على حلبى از امام صادق ٧ سؤال كرد: در مورد زن حائض كه چه چيز از او بر شوهرش جايز است، آن حضرت فرمود: لنگى را تا زانوان بميان مى‌بندد و نافش را بيرون ميگذارد سپس آن مقدار كه بالاى لنگ است از آن شوهر است.

٢٠٥- و نيز آن حضرت از پدر خويش ٨ ذكر فرمود كه ميمونه (همسر